ตอนที่ 2 ไปดูแมวที่ห้องเรามั้ย

มหาวิทยาลัย (อัศวิน) ผมขับรถเข้ามาภายในมหาวิทยาลัย โดยที่ไอด้ายังนอนหลับอย่างสบายอยู่ข้าง ๆ ผมจอดรถหลังอาคารเรียนในที่ร่ม ๆ และยังไม่ดับเครื่องยนต์ เพราะมัวแต่มองใบหน้าสวยที่หลับอยู่อย่างหลงใหล ใบหน้าที่ผมมองเมื่อไรก็ไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง ใจจริงผมอยากจะจรดจมูกลงไปหอมที่แก้มใส ๆ นั่น แต่ก็ยังไม่กล้าอยู่ดี เพราะผมยังไม่อยากให้ความสัมพันธ์ที่สะสมมานานหลายปีพังทลายลง หากอีกคนไม่ได้รู้สึกเหมือนกันกับผม เธออาจจะโกรธผมก็ได้ รออีกสักหน่อยเถอะ รอให้ผมแน่ใจอะไรให้ชัดกว่านี้ก่อน แล้วแก้มนี้จะไม่มีทางหนีจมูกของผมไปได้แน่นอน ริมฝีปากเรียวสวยสีอมชมพูนั่นก็ด้วย ผมจะจูบให้ปากเจ่อเลยทีเดียว หึหึ... "ด้า... ไอด้า ตื่นได้แล้ว ถึงมหาลัยแล้ว" แต่ตอนนี้ผมทำได้แค่ยื่นมือไปแตะเบา ๆ ที่แก้มเนียนใสอย่างทุกวัน เพื่อปลุกไอด้า แค่นี้ก็มีความสุขแล้วครับ... "อื้อออ ถึงแล้วเหรอ ทำไมวันนี้วินขับรถเร็วจัง ด้าได้นอนแป๊บเดียวเอง" ไอด้าลืมตาตื่นขึ้นมาก็บ่นเหมือนทุกวัน จากนั้นก็ลงมือจัดการเปิดกระจกเช็กหน้า เช็กผม และเสื้อผ้า และสุดท้ายก็หันมายิ้มให้ผมและถามขึ้น "สวยยังอะ" "สวยแล้ว สวยเหมือนเดิมทุกวันเลย" ผมตอบกลับไปยิ้ม ๆ พร้อมกับยื่นมือไปจับเส้นผมให้เข้าที่เหมือนช่วยแต่งตัวให้อย่างอ่อนโยน "สวยแต่เซ็งสุด ๆ ทำไมนะ ด้าก็ว่าด้าสวยนะ เป็นถึงดาวคณะ แต่ไม่เห็นมีใครมาจีบด้าเลยอะ เพื่อน ๆ ด้ามีแฟนกันหมดแล้ว เหลือด้าคนเดียวที่ไม่มีแฟน" ไอด้าพูดไปก็ทำหน้าเซ็ง ๆ และยู่จมูกใส่ผม จนผมมันเขี้ยวอยากจะจับจมูกนั่นบีบเล่นเบา ๆ "หึ... จะรีบมีไปไหน วินก็ยังไม่มีแฟนเหมือนกัน" ผมตอบกลับไปอย่างนั้น ก็แน่ล่ะ จะมีคนมาจีบไอด้าของผมได้ยังไง ก็ใครลองแหยมเข้ามาสิ ผมไม่เอาไว้แน่ ให้รู้ซะบ้างว่าเธอเป็นของใคร "จริงด้วย... ทำไมนะถึงไม่มีคนมาเป็นแฟนวินของด้า วินของด้าดีจะตายไป ทั้งอ่อนโยน ทั้งเอาใจใส่เก่ง แบบนี้ใครได้ไปเป็นแฟนถือว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งเลยนะ" ไอด้าหันมายิ้มให้ผม จนผมนี่ใจละลายเลยครับ ผมชอบมากเลยครับคำว่า... 'วินของด้า' เพราะผมยอมเป็นของเธอตั้งนานแล้วครับ ส่วนที่ไอด้าเข้าใจว่าผมเป็นคนอ่อนโยน ชอบเอาใจใส่คนอื่น มันก็จริงนะ แต่ทั้งหมดนั่น มันสำหรับเธอคนเดียวไง ถ้าเป็นคนอื่นผมก็ไม่ใช่แบบนี้หรอก โดยเฉพาะคนที่คิดจะมาจีบไอด้า ผมก็พร้อมจะแสดงด้านมืดออกมาโดยไม่สนใจว่ามันจะเป็นใครมาจากไหน เป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง ผมก็พร้อมจะจัดการมัน "ไปเรียนกันเถอะ" หลังจากไอด้าเช็กเสื้อผ้า หน้า ผมเสร็จก็ลงจากรถ จากนั้นเราก็เดินไปที่อาคารเรียนพร้อมกัน ในมือของผมมีหนังสือของเราสองคน ส่วนคนสวยของผมก็เดินตัวปลิวไปอย่างสบายใจเฉิบ ซึ่งมันก็เป็นอย่างนี้ทุกวัน เมื่อเดินมาได้สักพักก็มีเสียงทักทายขึ้นมา พร้อมกับไอ้พี่แม็ค ที่เป็นพี่รหัสของไอด้าเดินเข้ามาหาเราสองคน "อ้าว สวัสดีครับน้องด้าคนสวย" ดูมันทักสิครับ น่าเตะให้ลอยออกไปนอกโลกที่สุด พูดเฉย ๆ ไม่เป็นหรือไง ทำไมมันจะต้องยิ้มขนาดนั้นด้วยวะ เห็นแล้วหงุดหงิดจริง ๆ "พี่แม็ค สวัสดีค่ะ ยังหล่อเหมือนเดิมนะคะ" ไอด้าก็บ้าจี้ทักทายกลับไป อย่างหยอกล้อมันอีก ขัดใจชะมัด ทำไมจะต้องไปพูดและยิ้มให้มันแบบนั้นด้วยก็ไม่รู้ "แหม... น้องด้าชมพี่ขนาดนี้ พี่ก็เขินแย่เลยสิครับ คนหล่อขนาดนี้ รับไปเป็นแฟนสักคนมั้ยครับ" ดูมัน ๆ ดูไอ้พี่แม็คมันพูด ไอ้ห่านี่ หยอดเป็นพ่อค้าขายขนมครกเลยนะ หยอดทุกวันไม่เบื่อหรือไงวะ "มะ.../ ด้า วินว่าพวกเราขึ้นไปเรียนได้แล้วนะ วันนี้สายมากแล้ว วันหลังหัดตื่นเช้า ๆ บ้างนะ สงสัยแค่โทรปลุกคงยังไม่พอ รอบหน้าวินจะไปปลุกให้ถึงเตียงเลย คอยดู" และก่อนที่ไอด้าจะได้พูดอะไรออกมาอีก ผมก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน และคำพูดของผมก็สื่อให้รู้ว่าผมสนิทกับไอด้าขนาดไหน ถ้าไอ้พี่แม็คมันไม่โง่จนเกินไป มันต้องเข้าใจสิ่งที่ผมสื่อออกไปสิ ว่าผมกับไอด้าสนิทกันขนาดไหน "ชิ ก็ใครชวนคุยจนดึกดื่นทุกวัน ขนาดด้าดูซีรีส์ก็ยังไม่ยอมวางสาย ถ้างั้นด้าขอไปเรียนก่อนนะคะพี่แม็ค เดี๋ยวจะสายไปกว่านี้ สวัสดีค่ะ" ไอด้าตอบกลับมาและยู่หน้าใส่ผม ก่อนจะหันไปบอกลากับพี่รหัสของเธอ "ครับ พี่ก็ว่าจะไปโรงอาหารสักหน่อย น้องด้ารีบไปเรียนเถอะครับ" ไอ้พี่แม็คยิ้มตอบอีกแล้ว ดูมันจะไม่สนใจสิ่งที่ผมสื่อออกไปเลย แถมมันยังทำเหมือนผมไม่มีตัวตนอีกต่างหาก "ไปกันเถอะวิน" พูดจบเจ้าหญิงของผมก็เดินขึ้นอาคารเรียนไป จนผมต้องรีบเดินตามไป ในใจก็คิดหาวิธีที่จะจัดการกับไอ้พี่แม็คโดยไม่ให้กระทบกับไอด้า เพราะไอ้คนนี้ดูท่าทางมันจะชอบไอด้าของผมเหมือนกัน แถมมันยังชอบเอาคำว่าพี่รหัสเข้ามาใกล้ชิดเธออีกด้วย "วิน... อัศวิน" เสียงเรียกของไอด้าทำให้ผมหลุดออกจากความคิดของตัวเอง "อะไรเหรอ" ผมตอบกลับไปในตอนที่เรามาถึงหน้าห้องเรียนพอดี "วินเป็นอะไร ด้าเรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่สนใจด้า หรือกำลังคิดถึงสาว ๆ อยู่ บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าคิดถึงใคร ทำไมมีแฟนแล้วไม่พามาให้ด้ารู้จักบ้างเลย" ไอด้าถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ผมจะดีใจมากครับถ้านั่นคือการหึง "ไร้สาระน่า รีบเข้าไปเรียนเลย พูดเพ้อเจ้ออยู่ได้ นี่หนังสือเรียน เอาไป" ผมพูดตัดบทและส่งหนังสือให้ไอด้า จะให้ผมไปมีแฟนที่ไหนได้อีก ก็เพราะแฟนผมก็อยู่ตรงหน้าผมนี่ไง มองกระจกก็เจอแล้วไอด้า ผมอยากจะตอบไอด้าออกไปแบบนั้นใจจะขาด "เพ้อเจ้อตรงไหน ด้าเห็นนะว่าพี่แพรมองวินตลอดเลย" ไอด้ากอดหนังสือไว้แนบอกแล้วพูดขึ้นมาคล้าย ๆ หงุดหงิดเมื่อพูดถึงพี่แพร พี่รหัสของผมที่มักจะแวะมาทักทายผมบ่อย ๆ ชอบครับ ผมชอบให้ไอด้าหึงผมแบบนี้ "ไม่มีอะไรหรอกน่า พี่แพรเขาก็มาถามไถ่เพราะวินเป็นน้องรหัสเท่านั้นเอง เหมือนพี่แม็คที่มาทักทายด้าบ่อย ๆ ไง" ผมรีบปฏิเสธทันทีครับ และยกกรณีของไอ้พี่แม็คมาอ้าง แต่ต่อหน้าไอด้า ผมต้องเรียกมันว่าพี่แม็คครับ ทั้งที่ในใจอยากจะเรียกไอ้เหี้ยแม็คใจจะขาด "ไม่มีอะไรก็ดี เพราะถ้าวินมีแฟนนะ ด้าต้องเหงามากแน่ ๆ เลย เพราะวินก็ต้องไปสนใจแฟนวิน จนไม่มีเวลาให้ด้า ด้าจะต้องทำอะไรเองคนเดียว เฮ้อ~ ทำไมนะ ทำไม พระเจ้าสร้างคนสวยมา แต่ไม่ยอมส่งใครมาจีบด้าเลยสักคน นี่ก็เรียนตั้งปี 3 แล้ว" ไอด้าบ่นไม่หยุดและทำหน้าหมาหงอยเพราะกลัวผมไม่มีเวลาให้ "ไม่ต้องทำหน้าหงอยขนาดนั้น เอาเป็นว่าวินไม่หนีด้าไปมีแฟนหรอก จะอยู่ดูแลด้านี่แหละ เดี๋ยวคนแถวนี้จะงอแง" ผมเห็นแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นตามสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไว้ออกไป ผมไม่มีทางมีแฟนก่อนเธอหรอกครับ ถ้าจะมีแฟนเรา 2 คนก็ต้องมีพร้อมกัน เพราะผมคือแฟนเธอ และเธอคือแฟนผม "จริงนะ วินพูดจริง ๆ นะ ที่บอกว่าจะอยู่ดูแลด้าตลอดไป" ไอด้าจับแขนผมเขย่าอย่างดีใจ เหมือนเด็กที่พ่อแม่รับปากว่าจะพาไปเที่ยว "จริงสิ ก็วินเป็นอัศวินของไอด้าไงจำไม่ได้เหรอ" ผมพูดออกไปและยิ้มออกมาเต็มใบหน้า "ดีจริง ๆ ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปนะ นะ อัศวินของด้า" ไอด้ายิ้มและพยักหน้าให้ผมตอบรับ "โอเค วินจะเป็นอัศวินของด้าตลอดไป" ผมพยักหน้าตกลงอย่างจริงจัง เพราะนี่คือความตั้งใจของผมตั้งแต่วันแรกที่เจอกับเธอเมื่อหลายปีก่อนอยู่แล้ว "งั้นไปเรียนกันเถอะ" จากนั้นไอด้าก็เดินควงแขนผมเข้าไปในห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี หลังจากเรียนเสร็จ เราก็เดินลงมาจากอาคารเรียนด้วยกัน โดยในมือของผมก็มีหนังสือเรียนของเราทั้งคู่อยู่เต็มมือเหมือนเดิม วันนี้เรามีเรียนแค่ช่วงเช้าเท่านั้น ผมเลยถามออกไป... "กลับเลยมั้ยด้า วินจะได้ไปส่ง" "ไม่เอาอะ ด้ายังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้" ไอด้าส่ายหน้าไปมาและทำหน้าหงอย ๆ อีกแล้ว "ทำไมล่ะ หรือด้ามีธุระจะไปไหน" ผมถามออกไปทันที "ก็ถ้ากลับไปที่บ้าน ด้าต้องอยู่คนเดียวน่ะสิ เพราะแด๊ดกับมัมไปทำงานที่โรงแรม GG Hotel เอ่อ... ด้าขอไปเพนต์เฮาส์วินได้มั้ย ด้าคิดถึงคุณหญิงน่ะ ไม่ได้เจอตั้งหลายวันแล้ว" ไอด้าพูดขึ้นมาอีก คราวนี้ทำน้ำเสียงอ้อน ๆ จนทำให้ผมใจสั่น "ไปสิ คุณหญิงก็คงคิดถึงด้าเหมือนกัน" ผมตอบตกลงทันที ส่วนคุณหญิงที่เธอคิดถึง ก็คือแมวเปอร์เซียตัวใหญ่ ขนฟูสีขาว ตาสีฟ้า เพศเมีย เป็นแมวของผมเองครับ ผมเลี้ยงเพราะรู้ว่าไอด้าชอบแมว และแมวตัวนี้ก็มีนิสัยขี้อ้อนไม่ต่างจากไอด้าเลย สรุปคือผมเป็นทาสของทั้งคู่นั่นแหละ อีกเหตุผลหนึ่งที่ผมเลี้ยงแมวก็คือผมอยากมีโมเมนต์แบบ... 'ด้า ๆ ไปดูแมวที่ห้องวินมั้ยครับ' เพราะแรก ๆ ผมเป็นฝ่ายชวนเธอไป หลัง ๆ เป็นไอด้าเองที่เป็นฝ่ายขอไปที่ห้องผม อย่างวันนี้ก็เช่นกัน "งั้นไปกันเลย" ไอด้าพูดขึ้นและควงแขนผมไปที่รถ