หวางเฟยทรงย่างพระบาทเข้าห้องพระบรรทมทมด้วยหงุดหงิดพระทัย อีกทั้งทรงหิวอีกด้วย แต่พระนางเลือกจะไม่เสวยร่วมกับไท่ฟู่ ขืนอยู่คงเถียงกันไม่เลิก พระนางจึงเลือกดำเนินออกมาดีกว่า เยี่ยลี่จึงรินพระสุธารสชาถวายพระนาง หวางเฟยทรงรับแล้วทรงเสวยดับกระหาย เยี่ยลี่จึงเอ่ยด้วยความสงสัย
“ทำไมท่านไม่ท่านพูดดีๆ กับไท่ฟู่หล่ะเจ้าคะ และอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น”
“เจ้าก็เห็นไม่หรือว่า ข้าจะเดินมานั่งที่โต๊ะเขาก็กระแทกแดกดันข้าเสียแล้ว”
“แต่ท่านก็ควรพูดดีๆ ป่านนี้คงนั่งเสวยร่วมกับพระองค์แล้ว อีกอย่างหนึ่งเมื่อวานไท่ฟู่ทรงดูแลท่านทั้งคืน”
“เจ้าเป็นคนของข้าหรือเป็นคนของเขา” หวางเฟยทรงทอดพระเนตรเยี่ยลี่ด้วยความสงสัย
“ข้าเป็นคนของท่านสิเจ้าคะ”
“เจ้าออกไปก่อนข้าจะนอนแล้ว”
“จะไม่เสวยอะไรหรือเพคะ” เยี่ยลี่เอ่ยถาม
“ไม่”
ทว่าเยี่ยลี่อดขำไม่ได้ที่พระอุทรร้องดังดั่งกลองศึก หวางเฟยทรงทอดพระเนตรเยี่ยลี่ด้วยพระพักตร
