“พี่ไก่ แม่ออกไปทำงานหลายวันแล้วยังไม่กลับมาเลย หน่อยกับนัทไม่มีอะไรกินเลยพี่” เกศราเด็กสาววัยสิบห้าขอยืมโทรศัพท์เพื่อนบ้านโทรหาพี่สาวที่เดินทางไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ในระดับอุดมศึกษา
“ไม่มีอะไรเลยเหรอหน่อย ข้าวสารไม่เหลือเลยใช่ไหม” กฤติกาที่อยู่ปลายสายถามกลับมา
“ไม่มีแล้วพี่ เมื่อเช้าหน่อยเหลือเงินสิบสองบาท เอาไปซื้อมาม่าสองซอง ไปเด็ดผักบุ้งที่ทุ่งมาต้มกับมาม่าแบ่งกันกินกับนัทแล้วพี่” เด็กสาวพูด
“พี่ขอคุยกับพี่แก้วก่อน” กฤติกาตัดสินใจ เธอเองตอนนี้ก็ไม่เหลือเงินแล้ว ค่าเรียนเธอได้ทุนเรียนดีแต่ค่าใช้จ่ายต้องหาเอง หญิงสาวเพิ่งกัดฟันจ่ายค่าหอที่หาได้ในราคาที่ถูกที่สุดไป ส่วนงานพิเศษตามร้านอาหาร ร้านฟาสต์ฟู๊ดหรือร้านสะดวกซื้อเธอสมัครไปหลายที่ก็ยังไม่มีที่ไหนตอบรับ
“ว่าไงไก่ แม่เราน่ะไปไหนเรารู้ไหม” เพื่อนบ้านเจ้าของโทรศัพท์และเป็นญาติด้วยส่งเสียงมา
“ไม่รู้ค่ะพี่แก้ว ไก่ก็เพิ่งรู้ว่าแม่ไม
