แสงยามบ่ายของเชียงใหม่ในปลายเดือนมีนาคมทาบผ่านแนวภูเขาเป็นริ้วทองอ่อน บนยอดดอยที่สูงสุดของอาณาจักรวิรงคพิทักษ์บ้านใหญ่ของตระกูลที่เคยเงียบงันในหลายปีที่ผ่านมา กลับมีชีวิตขึ้นอีกครั้งในบ่ายวันนั้น เสียงรถ เสียงหัวเราะ เสียงฝีเท้าของคนรับใช้ และเสียงระฆังลมที่แกว่งเบา ๆ ตามแรงลมเหนือ ล้วนผสมกันจนกลายเป็นจังหวะชีวิตของวันสำคัญ วันที่เขมจิราและลูกชายคนเล็กเดินทางกลับมาที่บ้านแห่งนี้เป็นครั้งแรกหลังจากจากไปเนิ่นนาน
บริเวณสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์ถูกตกแต่งด้วยผ้าระบายสีขาวครีม สลับด้วยโทนทองและฟ้าอ่อน กลิ่นหอมของดอกกุหลาบและดอกกล้วยไม้จากสวนหลวงด้านล่างถูกจัดขึ้นมาตามโต๊ะยาวที่เรียงเป็นแนวโค้ง บนแต่ละโต๊ะมีป้ายชื่อหลานเหลนและสมาชิกในครอบครัวเรียงไว้ตามลำดับ ราวกับทุกสิ่งในงานนี้ต้องเป็นระเบียบเรียบร้อยดั่งพิธีการทางราชการ
ในบรรดาแขกที่เดินทางมาร่วมงาน ไม่มีใครไม่หันสายตามองมาทางประตูใหญ่ด้านหน้
