กลางวันวันเสาร์ที่อากาศในเชียงใหม่สดชื่นกว่าทุกครั้ง ร้านอาหารเล็ก ๆ บนถนนสายเก่าถูกแต่งแต้มด้วยแสงแดดอ่อนจางและเสียงดนตรีโฟล์คคลอเบา ๆ เขมจิราเลือกนั่งริมหน้าต่าง มองผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นไลลาเดินเข้ามาด้วยท่าทีคล่องแคล่วกว่าแต่ก่อน ทั้งคู่กอดทักทายสั้น ๆ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะ
“ทำไมช่วงนี้พี่เขมถึงได้แต่งตัวเรียบร้อยจังคะ” ไลลาทักขึ้น ขณะละสายตาจากเมนูอาหาร
เขมจิรายิ้มบาง รู้สึกผ่อนคลายกับการได้อยู่กับน้องสาว “ช่วงนี้พี่ต้องทำตัวเป็นเด็กดีน่ะ”
ไลลาขำเบา ๆ “ช่วงนี้คุณปราบทำให้พี่ลำบากใจหรือเปล่า”
เขมจิราเหลือบมองออกนอกหน้าต่าง ยิ้มอย่างคนที่ชินกับคำถามนี้ “ทำไมพูดเหมือนพนักงานพี่เลย เมื่อวานเหล่าพนักงานก็ซุบซิบกัน พี่กับปราบนั่งอยู่ในห้องทำงานก็ได้ยิน คุยกันเรื่องพี่กับเขาอยู่นานสองนาน”
ไลลาทำหน้าเหวอ “แล้วแบบนี้คุณปราบมีท่าทียังไงบ้างคะ”
เขมจิราแกล้ง
