ตอนที่12

"เฮ้ย! พี่คิน! เข้ามาทำอะไรในห้องผิงคะ" ผิงผิงเด้งตัวขึ้นจากเตียงนุ่มจนหัวเกือบจะโขกกับแผ่นอกกว้างของคนตัวสูงที่นั่งอยู่ขอบเตียง เธอรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดคอ ตาโตเท่าไข่ห่านจ้องมองเงาร่างของพี่คินท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงรำไรจากข้างนอกหน้าต่าง "เสียงดังไปได้ ยัยบื้อ... ผมยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ" คินพูดเสียงเรียบหน้านิ่งตามสไตล์เดิมเป๊ะ แต่แววตาเขากลับดูเจ้าเล่ห์แปลกๆ ในความสลัว "นี่มันหกโมงเช้าแล้ว ได้เวลาตื่นไปทำงาน" "หกโมงเช้า! พี่คินคะ ร้านเปิดเก้าโมงนะ! บ้าไปแล้วจะรีบไปไหนคะ ผิงยังนอนไม่อิ่มเลยเนี่ย" ผิงผิงโวยวาย "แล้วเข้ามาในห้องนอนคนอื่นแบบนี้มันเสียมารยาทนะพี่คิน ถึงผิงจะเป็นเด็กเลี้ยง แต่ผิงก็มีสิทธิส่วนบุคคลนะ" "สิทธิส่วนบุคคลของเธอ... ผมซื้อไว้หมดแล้ว" คินโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนผิงผิงต้องถอยหลังกรูดไปจนติดหัวเตียง "และอีกอย่าง... นี่มันห้องนอนในคอนโดผม ผมจะเข้าห้องไหนก็ได้" "พี่คิน "โห... ไอ้พี่คินหน้ามึน อ้างเจ้าของห้องเฉยเลยนะ" ผิงผิงกัดฟันกรอด "แล้วพี่คินจะมาปลุกทำไมแต่เช้าคะ จะให้ผิงไปกวาดถนนหน้าคอนโดหรือไง" "ลุกไปอาบน้ำ... แล้วมาทำมื้อเช้าให้ผมกิน" คินสั่งพลางคว้าผ้าห่มที่ผิงผิงกำไว้แน่นออกเบาๆ "ผมอยากกินแซนด์วิชทูน่า... แบบที่เธอเคยทำให้กินที่ร้านวันแรก" ผิงผิงชะงักไปครู่หนึ่ง "พี่คิน... จำได้ด้วยเหรอคะว่าผิงเคยทำแซนด์วิชให้กิน" "แหม... ที่แท้ก็ติดใจรสมือฉันนี่เอง นึกว่าติดใจอย่างอื่น" "จำได้... เพราะมันรสชาติห่วยจนผมเกือบตาย" "ไอ้พี่คิน ปากเสีย" ผิงผิงแหวใส่ "ห่วยแล้วจะมาสั่งทำไมคะ ไปกินแมคโดนัลด์ปากซอยโน่นไป" "ผมสั่ง... ก็คือต้องทำ" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางมองชุดนอนลายเป็ดเหลืองของผิงผิงด้วยสายตาขำๆ (ซึ่งผิงผิงมองไม่เห็นในความมืด) "รีบจัดการตัวเองซะ ผมให้เวลาสิบห้านาที ถ้ายังไม่ออกไป... ผมจะเข้ามาอาบน้ำให้เอง" "อีตาพี่คินบ้า ออกไปเลยนะ ผิงไปเดี๋ยวนี้แหละ" ผิงผิงคว้าหมอนขว้างใส่แผ่นหลังกว้างของเจ้านายหน้านิ่งไปทีนึง คินเดินออกจากห้องไปพร้อมเสียงปิดประตูเบาๆ ทิ้งให้ผิงผิงนั่งหน้าแดงเป็นลูกตำลึงอยู่บนเตียง "คนบ้าอะไรวะ... หน้าตายไม่พอ ยังจะมาหื่นใส่แต่เช้าอีก ยัยผิงเอ๊ย ชีวิตเด็กเลี้ยงของแกนี่มันจะรอดถึงอาทิตย์ไหมเนี่ย" สิบห้านาทีต่อมา ผิงผิงย่องออกมาที่ห้องครัวในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น เธอเห็นพี่คินในชุดเตรียมไปทำงาน เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนคอสองเม็ด กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์จิบกาแฟดำอยู่ ท่าทางพี่แกเหมือนหลุดออกมาจากโฆษณาน้ำหอมราคาแพง จนผิงผิงเผลอจ้องตาค้างไปชั่วขณะ "จ้องนานขนาดนั้น... จะกินผมแทนแซนด์วิชหรือไง?" "บ้า! ใครจ้องพี่คินคะ ผิงจ้อง... จ้องตู้เย็นต่างหาก" ผิงผิงรีบเดินจ้ำอ้าวไปที่ตู้เย็น คว้าทูน่ากระป๋องออกมาจัดการทันที "ทำไมพี่คินต้องรีบไปร้านคะ วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอ" "วันนี้มีแขกสำคัญ... และเธอต้องทำหน้าที่ เด็กเลี้ยง ให้ดีที่สุด" คินพูดเสียงขรึม "พราวฟ้าจะมาที่ร้านอีกครั้ง พร้อมกับแม่ของผม" ผิงผิงมือสะดุดทันที "แม่พี่คิน... จะมาที่ร้านเหรอคะ" "ชิบหายแล้วยัยผิง ตัวจริงระดับบอสใหญ่กำลังจะมาเหรอเนี่ย" "แล้วผิงต้องทำยังไงคะ ต้องแกล้งทำเป็นพนักงานเสิร์ฟธรรมดา หรือต้องประกาศตัวว่าเป็นเด็กเลี้ยงพี่คิน" "ทำตามที่ผมบอก... อยู่ข้างตัวผมตลอดเวลา ไม่ว่าใครจะพูดอะไร ห้ามถอยเด็ดขาด" คินเดินเข้ามาหาผิงผิงที่หน้าเคาน์เตอร์ครัว เขาคว้ามือเล็กๆ ของเธอขึ้นมาจูบที่พลาสเตอร์ยาเบาๆ "ผมจะปกป้องเธอเอง... ตกลงไหม" จังหวะนั้นหัวใจผิงผิงเต้นแรงยิ่งกว่าเพลงร็อก "พี่คิน... ทำไมชอบทำแบบนี้คะ หน้าก็นิ่งแต่ทำไมขยันหยอดจัง ผิงหัวใจจะวายตายก่อนได้ปลดหนี้นะเนี่ย" "ก็บอกแล้วไง... ว่าไม่ได้อยากเป็นแค่เจ้านาย" คินกระซิบชิดริมหูจนผิงผิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว "รีบทำแซนด์วิชซะ... เดี๋ยวจะไปร้านสาย" ตลอดทางที่นั่งรถไปร้าน ผิงผิงนั่งเงียบกริบจนคินต้องเหล่มามอง "เป็นอะไร ปากหนักเหมือนผมหรือไง" "เปล่าค่ะพี่คิน ผิงแค่... ตื่นเต้นค่ะ กลัวแม่พี่คินจะไม่ชอบผิง ผิงดูเป็นเด็กกะโปโลจะตายไป ใครจะไปสู้คุณหนูพราวฟ้าคนสวยได้คะ" "แม่ผมชอบคนจริงใจ... ไม่ได้ชอบคนสวยแต่เปลือก" คินพูดพลางเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ "และที่สำคัญ... ผมชอบคนไหน แม่ผมก็ต้องชอบคนนั้น" ผิงผิงยิ้มแก้มปริ "แหม... พี่คินนี่ปากหวานขึ้นแท่นเลยนะ" แต่ในใจเธอกลับมีความกังวลลึกๆ ว่าเรื่องราววันนี้มันคงไม่ง่ายเหมือนชงกาแฟลาเต้แน่นอน พอถึงร้าน อุ่นไอ บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นทันที รถยนต์หรูสีดำขลับสองคันจอดรออยู่ก่อนแล้ว ผิงผิงเดินตามหลังพี่คินเข้าไปในร้าน เห็นผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูสง่าและน่าเกรงขามนั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมโปรด โดยมีพราวฟ้ายืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าบึ้งตึง "มาแล้วเหรอตาคิน... แม่รอนานจนกาแฟจืดหมดแล้ว" คินก้มหัวให้แม่น้อยๆ ก่อนจะดึงผิงผิงให้มายืนข้างตัว "ขอโทษครับแม่... พอดีผมมีธุระนิดหน่อย" "ธุระ... หรือมัวแต่ไปคลุกคลีกับ แม่พนักงานล้างจาน คนนี้อยู่กันแน่คะคิน" พราวฟ้าแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหลมสูง แม่ของคินขยับแว่นตา มองผิงผิงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คนนี้เหรอ... ที่หนูพราวบอกว่าคินหวงหนักหวงหนา" ผิงผิงใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ตายแน่ๆ ยัยผิง... บอสใหญ่จ้องขนาดนี้ จะโดนไล่ออก หรือโดนตบกลางร้านกาแฟไหมเนี่ย" "ใช่ครับแม่... นี่คือ ผิงผิง คนที่ผมจะให้มาดูแลผมแทนพราวฟ้า" คำประกาศของคินทำเอาคนทั้งร้านอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน!