ตอนที่36

ในห้องโถงบ้านใหญ่วรโชติเมธีตอนนี้มันมาคุยิ่งกว่าควันจากเตาปิ้งไก่ย่างป้าติ๋มซะอีก ยัยดาวอะไรเนี่ยนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้พี่คินยังกับตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน ส่วนฉันที่ยืนหัวโด่อยู่ข้างๆ กลายเป็นเหมือนธาตุอากาศที่ไม่มีใครเห็นหัว .. หนอย.. แม่ดาวลูกไก่ มาถึงก็ คินคะ คินขา คิดถึงจังเลยค่ะ.. คิดถึงบ้านแกสิ ยิ้มจนเหงือกจะแห้งขนาดนั้น ไม่กลัวหน้าเหี่ยวหรือไงจ๊ะ แล้วดูสายตาพี่คินดิ.. นิ่งสนิทเป็นสากกะเบือเข้าสิงเลยนะพี่ ช่วยพูดอะไรให้ผิงชื่นใจหน่อยสิโว้ย .. ผิงผิงยืนกำชายเสื้อตัวเองแน่น พยายามสะกดกั้นอาการ หึงขึ้นสมอง ไม่ให้หลุดภาพพจน์กุลสตรี (กำมะลอ) ที่ครูระเบียบเพิ่งสอนมา "สวัสดึค่ะคุณดาว... ผิงผิงค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก (ที่แปลว่าไม่อยากรู้จัก) นะคะ" ผิงผิงฝืนยิ้มละมุนแบบที่พี่น้ำส้มสอนมาเป๊ะๆ "อ๋อ... เธอคือเด็กที่คินช่วยมาใช้หนี้เหรอจ๊ะ" ดาวชายตามามองผิงผิงพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ