“ในเมื่อคุณบอกว่ามีเรื่องจะพูด ก็พูดมาได้เลยค่ะ ฉันมีเวลาไม่มากอีกเดี๋ยวลูกค้าก็เข้าร้านอีก”
“ไม่คิดว่าธีร์จะปล่อยให้เธอทำงานแบบนี้”
“งานแบบนี้มันเป็นยังไงคะ ก็อาชีพสุจริตไม่ใช่เหรอ ทำไมออกจากปากคุณแล้วทำให้รู้สึกแย่จังคะ”
“อย่าเพิ่งเข้าใจผิดฉันไม่ได้จะดูถูกอาชีพของเธอ”
“ค่ะ” แล้วทำไมฉันต้องมาเถียงอะไรแบบนี้กับผู้หญิงคนนี้ด้วยล่ะ
“เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันกับธีร์ทัศเคยแต่งงานกัน”
“ทราบค่ะ”
“เขาทิ้งเธอมาแต่งงานกับฉันถูกไหม”
“ค่ะ”
“ในส่วนนี้ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะ ฉันรู้ว่าเขาเลี้ยงเด็กไว้เยอะ เขาน่ะชอบเลี้ยงเด็ก แต่ก็ไม่ได้คิดจะจริงจังกับใคร ของเล่นคนรวยน่ะ”
“...” ถ้าจะขอโทษแบบนี้ ฉันคิดว่าอย่าพูด อย่าพูดออกมาเลยจะดีซะกว่า เพราะสิ่งที่พูดมาไม่ได้ต่างจากคำดูถูกดูแคลน
“ฉันไม่รู้ว่าเขามีลูกกับเธอ เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉันนะ ถ้าหากฉันรู้มาก่อนฉันไม่มีทางตอบตกลงแต่งงานกับเขา”
“ค่ะ”
“ฉันพูด
