“จะคุยที่นี่หรือคุยที่อื่น” คือคำถามแรกเมื่อเราวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง
ธุระที่ไอยาบอกคือที่นี่อย่างนั้นสินะ
“อะไรคะ”
“นี่ผมใจเย็นนะ”
“แล้วบัวใจร้อนเหรอคะ บัวถามว่าคุณต้องการจะคุยอะไร”
“เรื่องของเราไง”
“สำหรับเราไม่มีเรื่องของเราค่ะ มีแค่เรื่องของลูก”
“...”
“ถ้าคุณธีร์อยากเจอลูกก็ตามสบายเลยค่ะ ลูกคิดถึงคุณมาก ก่อนหน้านี้บัวบอกลูกว่าคุณทำงานยุ่งอย่างที่คุณเคยบอกไว้ค่ะ ตอนนี้มาอยู่ที่บ้านของคุณคุณจะเข้าไปเจอลูกเลยก็ได้ค่ะ บอกลูกว่าแวะมาหาลูกก็จะเข้าใจ”
“...”
ที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรเพราะไม่พอใจที่ฉันมายืนอยู่ที่บ้านเขาโดยที่ไม่ได้ขอเขาใช่ไหม ถึงได้ทำหน้าไม่พอใจแบบนี้
“ถ้าคุณไม่พอใจเรื่องที่บัวพาลูกมาบ้านคุณ บัวต้องขอโทษด้วยนะ แต่เรื่องนี้เป็นความต้องการของแม่คุณ และที่สำคัญบัวไม่ได้บอกท่านว่าเรามีลูกด้วยกันค่ะ”
“ผมรู้ ผมเป็นคนบอกแม่ผมเอง”
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะมาทำหน้าไม่พอใจทำไมคะ บัวคิด
