สิ้นเสียงทุ้มนุ่มนั้นแล้ว ช่อแก้วก็พรูลมหายใจยาว ๆ ออกมาพร้อมกับเงยหน้ามองออดอ้อนหมอกที่ตนซบอย่างหมดแรงราวลูกแมวเพิ่งเล่นซนมาหมาด ๆ เธอฝังใบหน้าซุกอกเขา ซ่อนความเขินอายที่เผยให้เห็นผ่านพวงแก้มและใบหน้าที่เห่อร้อนกับคนที่ทำให้มันเป็นเช่นนั้น
“ก็...เหนื่อยนิดหน่อย... ไม่ได้ทำกันนานแล้วมันก็เลยเหนื่อยน่ะ แต่…เราก็รู้สึกดีมากเลยนะหมอก“
เธอว่าพร้อมกับขยับตัวยุกยิก จงใจให้สะโพกเคลื่อนไหวไปมาเล็กน้อยเพราะส่วนล่างของพวกเขายังคงเชื่อมติดกันอยู่ด้วยส่วนอ่อนไหวที่ยังคงเสียบคากันไม่ยอมถอนออกสักที หมอกที่เห็นแบบนั้นก็อมยิ้มได้ใจกับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของช่อแก้วจนต้องก้มหอมแก้มเธอซ้ำ ๆ ด้วยความรักเต็มหัวใจ
“เราก็เหมือนกัน รู้สึกดีมาก...มากจนไม่อยากหยุดเลย”
หมอกพูดก่อนจะขยับมือไปสางจัดกลุ่มผมยุ่งเหยิงของเธอให้เข้าที่ แล้วประคองศีรษะของเธอเข้ามากดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน แต่แล้วความรักความลุ่ม
