ขณะเดียวกัน มิลค์ที่กำลังคุยกับช่อแก้วอย่างเพลิดเพลินก็ลุกขึ้นยืนเมื่อพบว่าเวลาผ่านไปพักใหญ่แล้ว
“ขอบคุณสำหรับวันนี้มากเลยนะช่อแก้ว มิลค์รู้สึกดีขึ้นมากเลย”
“ดีใจที่ช่วยได้นะมิลค์” ช่อแก้วพูดพลางลูบบ่าของมิลค์เบา ๆ “ถ้ามีอะไร...โทรหาเราได้เสมอเลย”
มิลค์พยักหน้ารับคำ แล้วจึงเดินเข้าไปหาเด็ก ๆ ที่กำลังออกมานั่งเล่นกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ออเดรย์ที่เห็นแม่เดินมาก็รีบลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มิลค์จึงเดินเข้าไปหาออเดรย์แล้วย่อตัวลงมานั่งข้าง ๆ
“ออเดรย์...มะ แม่ขอโทษนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แม่ขอโทษที่ดุหนู...แม่ไม่ได้ตั้งใจ”
ออเดรย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปกอดแม่แล้วร้องไห้ออกมาทันที “ฮือ~ แม่คะ...ออเดรย์ขอโทษ ออเดรย์ไม่ได้ตั้งใจ ออเดรย์แค่ ฮึก! อยากเป็งเด็กดีของแม่”
มิลค์กอดลูกสาวไว้แน่นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างเงียบ ๆ กันทั้งคู่ ช่อแก้วและหมอกที่มองดูอยู่ก็รู
