เช้าวันต่อมา
แสงแดดอ่อน ๆ ทำให้ช่อแก้วตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นขึ้นกว่าเดิม ร่างกายที่เคยอ่อนเพลียจากการเบ่งคลอดกลับมามีเรี่ยวแรงขึ้นเล็กน้อย เธอพลิกตัวช้า ๆ รู้สึกสบายตัวกว่าเมื่อคืน หมอกที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงก็ตื่นขึ้นมาพร้อม ๆ กัน เขาส่งยิ้มให้ช่อแก้วอย่างอ่อนโยน ดวงตาของเขายังมีร่องรอยของการอดนอน เขาลุกขึ้นเดินไปดูลูกสาวที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในเปลข้างเตียง พลางลูบไล้ผ้าห่มผืนนุ่มที่ห่อหุ้มตัวลูกอย่างแผ่วเบา
“ตื่นแล้วเหรอครับ” หมอกกระซิบเสียงแผ่ว พยายามไม่ให้เสียงดังเกินไป
“อื้อ ตื่นแล้วค่ะ” ช่อแก้วตอบพลางยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อยที่นอนหลับอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าของข้าวหอมดูผ่อนคลาย ริมฝีปากเล็ก ๆ นั้นเผยอออกเล็กน้อยเหมือนกำลังฝันดี “หมอกไปล้างหน้าล้างตาหน่อยไหม เดี๋ยวเราอยู่กับลูกเอง”
“ดีเลย งั้นเดี๋ยวเรามานะ” หมอกพยักหน้า
เขาสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะบนใบหน้าและเนื้อตัวจากการไม่ได
