ในช่วงเย็นของวันเสาร์
ข้าวหอมในชุดเดรสกระโปรงฟูฟ่องสีขาวสะอาดตา กำลังกอดคอคนเป็นพ่อไว้แน่นในขณะที่กำลังอุ้มตนอยู่ ดวงตาแป๋วแหววของเธอมองไปยังช่อแก้วที่กำลังยืนอยู่หน้าร้านด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ทั้งคู่แกล้งทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าพวกเขาเพียงแค่ต้องการรอให้ช่อแก้วล็อกร้านเสร็จเพื่อที่จะได้ไปใช้เวลาพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ในใจของทั้งพ่อและลูกนั้นต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับแผนการเซอร์ไพรส์ที่ตกลงวางแผนกันไว้ตั้งแต่เช้า
ทันทีที่ช่อแก้วล็อกประตูร้านเสร็จ เธอก็หันมาหาหมอกกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน
“ปะป๊ากับข้าวหอมรอหม่าม้านานไหมคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าไปหาหมอกกับลูกสาวด้วยก้าวเดินที่เร่งรีบขึ้นเล็กน้อย “เรานึกว่าหมอกจะให้เราไปหาที่บริษัทซะอีก”
หมอกยกยิ้มแล้วปล่อยข้าวหอมจากอ้อมกอดลงกับพื้นอย่างเบามือ เขาลูบผมลูกสาวอย่างอ่อนโยนก่อนจะหันมามองหน้าช่อแก้ว
“ไม่นา
