เย็นวันเดียวกันนั้น บรรยากาศในโรงเรียนของข้าวหอมดูเงียบสงบลงกว่าช่วงกลางวันมาก และตอนนี้ก็มีเพียงเสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ไม่กี่คนที่กำลังเล่นในสนามหญ้าอย่างสนุกสนาน ข้าวหอมและออเดรย์เองก็เช่นกัน ทั้งสองคนกำลังสลับกันเล่นสไลด์เดอร์หลาย ๆ รอบอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เสียงพูดคุยกันของทั้งคู่ดังเจื้อยแจ้วอยู่รอบ ๆ สไลเดอร์ทรงสูงสีสันสดใสที่ตั้งอยู่กลางสนาม ข้าวหอมหัวเราะคิกคักทุกครั้งที่สไลด์ลงมาถึงพื้นแล้วตัวก็ลอยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดเด้งดึ๋ง ๆ ไปมาไม่หยุด
“ออเดรย์ ข้าวหอมจะเย่นอีกยอบนะ” ข้าวหอมบอกพลางส่งยิ้มกว้างไปให้
“อื้อ เย่นอีกยอบกัน” ออเดรย์เองก็ยิ้มตอบรับแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ทั้งคู่ต่างก็กำลังรอให้พ่อแม่มารับกลับบ้านและใช้ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนี้ให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนที่ช่วงเวลาแห่งความสุขจะต้องถูกขัดจังหวะด้วยกลุ่มเด็กชายแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาทั้งคู่อย
