“หมอก! หลานเป็นอะไร!!” เสียงของฟลอยด์ดังลนลานอยู่ในสาย
“หมอกก็ยังไม่รู้เหมือนกันครับป๊าฟลอยด์! หมอกกับช่อแก้วพยายามกล่อมแล้ว แต่ข้าวหอมก็ไม่ยอมหยุดร้องเลยครับ”
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พบว่าเป็นวราและมุกที่เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้างัวเงียและตาปรือ แต่แววตาก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง หมอกจึงขอตัววางสายจากฟลอยด์ก่อน
“หลานย่าเป็นอะไรเอ่ย ไหนมาดูหน่อยซิ” มุกรีบเข้ามาอุ้มหลานสาวจากมือหมอก “ไม่ร้องนะคนดี คนเก่งของย่า” มุกผู้เป็นย่าพยายามจะกล่อมหลานด้วยการโยกตัวเบา ๆ และร้องเพลงกล่อมเด็ก แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะข้าวหอมยังคงร้องไห้ไม่หยุด
กระทั่งเวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เสียงร้องของข้าวหอมก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง คราวนี้ไม่ใช่แค่วรากับมุกเท่านั้นที่ตื่น แต่ฟ้าและฝนกับก็เริ่มได้ยินเสียงร้องไห้ของหลานดังขึ้นมาเช่นกัน ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นอีกครั้ง หมอกจึงเดินไปพบว่าน้อง
