“ว่าไงครับคนเก่งของป๊า หืม? ตื่นแล้วเหรอครับ”
หมอกอุ้มลูกสาวขึ้นพาดบ่าอย่างเคย เขาโยกตัวพลางลูบหลังลูกอย่างเบามือ จนกระทั่ข้าวหอมค่อย ๆ ร้องเบาลง ซบหน้ากับไหล่ของหมอกอย่างสบายใจ ระหว่างนั้น หมอกก็ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะอาหาร เดินวนไปวนมาอย่างช้า ๆ โยกตัวและฮัมเพลงกล่อมเด็กในลำคอ จนกว่าลูกสาวจะค่อย ๆ แผ่วเสียงลงจนเงียบสนิทไปในที่สุด และหลับตาอมยิ้มน้อย ๆ อยู่ในอ้อมกอดของพ่อ
ทั้งฟลอยด์ ปุ้ย วรา และมุก ต่างก็มองดูภาพนั้นด้วยความปลาบปลื้มและภาคภูมิใจ ผู้ใหญ่ทุกคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนได้เห็นถึงความเป็นพ่อในตัวหมอกอย่างชัดเจน หมอกดูคล่องแคล่วและอ่อนโยนในการดูแลลูกสาวอย่างไม่น่าเชื่อสำหรับพ่อมือใหม่
ขณะเดียวกัน หมอกก็เดินวนมาใกล้โต๊ะเป็นระยะ ๆ เพื่อให้ช่อแก้วตักข้าวป้อนให้เขาที่กำลังอุ้มลูกอยู่อีกที ซึ่งหมอกก็พยายามจะทานอาหารให้หมดโดยเร็ว เพื่อจะได้มีเวลาดูแลลูกได้อย่างเต็มที่
“อร่อยถูกปา
