ไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่

ภายในงานสีดำที่จัดขึ้นอย่างราบเรียบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าของบรรดาแม่บ้านที่ร่วมงานกัน เพราะยายวันอยู่ที่นี่ตั้งแต่สมัยยังสาว ๆ และคนที่ดูเหมือนจะเศร้ามากที่สุด คงเป็นหลานสาวคนเดียวอย่างไอริน ที่ไม่ยอมกินข้าวกินปลา เอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่หน้าโลงศพยายวันตั้งแต่วันแรก จนกระทั่งวันเผา “กินข้าวหรือยังไอริน” มือเล็ก ๆ แตะลงที่ไหล่ของไอรินแผ่วเบา เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ลอยเคว้ง ก่อนจะพูดออกมาเสียงแผ่วเบา “รินยังไม่หิวค่ะ” คุณหญิงลดาถอนหายใจออกมาอย่างนึกสงสารจับใจ เธอนั่งลงข้าง ๆ ไอรินก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวลูกสะใภ้ ที่เธอเองก็รักและเอ็นดูเสมือนลูกแท้ ๆ “ยายวันแกไปสบายแล้วละ ถ้าแกยังอยู่ ก็จะยิ่งเจ็บปวดและทรมาน ถือว่าแกได้หมดเวรหมดกรรมเถอะนะ” คนได้ฟังน้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจดี แต่สมองมันกลับไม่ยอมรับเสียทีว่ายายวันได้จากเธอไปจริง ๆ เธอยังคงหวังล