บทส่งท้าย

ต่อให้เราเจ็บจนอยากตาย แต่ถ้าโลกยังไม่อนุญาตให้เราตาย เราก็ต้องดิ้นรนจนกว่าถึงเวลาของเรา… ไอรินทอดมองตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ เธออยู่ในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ผมถูกรวบมัดไว้จนเนี้ยบ พร้อมกับริมฝีปากสีแดงทับทิม ผ่านเรื่องเลวร้ายมาหลายเดือนจนร่างกายของเธอฟื้นฟูเต็มที่ เธอก็กลับมาทำงานในสถานที่เดิม ต่างเพียงแค่ตำแหน่ง… “ไม่ต้องเตรียมข้าวเย็นนะคะ” ไอรินหันมาบอกแม่บ้านที่ยืนส่งกระเป๋า ก่อนที่ขาเรียวยาวจะก้าวขึ้นรถสุดหรู ประตูถูกปิดลงแล้วรถก็เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ สายตาของไอรินเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เธอมองขึ้นไปบนฟ้าที่นอกกระจก ยังคงคิดถึงใครบางคนที่อยู่ห่างออกไปไกลแสนไกล แต่ก็คงจริงอย่างที่เหมันต์บอก ราชันย์คงไม่ได้อยากเห็นเธอจมอยู่กับความทุกข์หรือตายตามเขาไป หลังจากวันนั้นมาจนถึงวันนี้มันไม่ง่ายเลยสำหรับไอริน กว่าน้ำตาจะแห้งเหือดหายไปจากแก้มมันไม่ใช่เพียงแค่ใช้เวลา แต่มันต้องหมั่น