"หอมจังคุณใช้น้ำหอมอะไร"
หญิงสาวที่ถูกกอดอยู่กำลังจะขยับตัวออกแต่อีกฝ่ายก็กอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"น้ำหอมฉันคงไม่หอมเท่ากับ น้ำหอมที่ติดตัวคุณมาคืนนั้นหรอกมั้งคะ"
"ก็แค่เด็กชงเหล้าในบาร์"
"ถ้างั้นคุณก็ไปให้เด็กชงเหล้าในบาร์ปลอบเถอะค่ะ" มือเรียวดันศีรษะเขาออกจากที่แนบอยู่กับหน้าอก
"ปลอบผมอีกหน่อยสิ"
"ฉันจะออกไปทำงานแล้วค่ะ คุณก็เหมือนกันออกไปทำงานได้แล้ว มันไม่ใช่เรื่องต้องมานั่งเศร้าสักหน่อย"
"คุณกำลังจะพูดอะไร"
"ถ้าฉันพูดไปเดี๋ยวก็หาว่าฉันสอน"
"ผมยอมให้คุณสอนครับคุณดอกเตอร์" เขายอมรับว่ายังไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้มากพอ แต่ต่อจากนี้ไปเขาจะพยายามทำความรู้จักกับเธอให้มากขึ้น
"ที่ดินในประเทศออกกว้างขวาง ไม่ได้ที่ตรงนี้คุณก็หาที่ใหม่สิคะ เจ้าของที่ต้องการขายมีอีกตั้งมากมาย"
"คุณก็รู้ว่าผมซื้อที่ดินทำนิคมอุตสาหกรรม กว่าจะได้พื้นที่กว้างมากพอ"
เที่ยงวันนั้น..
ก๊อกๆ "ไปทานข้าวกันค่ะ" ประต
