"กรี๊ดดดอืมมม?!" ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับรูม่านตาที่ขยายกว้าง เพราะตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้เลย มือทั้งสองข้างก็ถูกกดลงไว้กับเตียง ส่วนร่างกายก็ถูกทับอยู่ แถมตอนนี้ปากยังคงถูกปิดด้วยริมฝีปากของเขา
จากที่ใช้ริมฝีปากปิดเสียงร้อง แต่พอได้สัมผัสกับเนื้อหนังอีกฝ่ายแล้วมันทำให้เลือดในกายของชายหนุ่มเพิ่มสูงขึ้น
"อืม!" หลังจากที่หญิงสาวตั้งสติได้เธอก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่ผลักเขาออกไป "คุณทำบ้าอะไร" มือเรียวถูกยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเองออก
"คุณก็อย่าส่งเสียงสิ ถ้าพ่อตื่นก็รู้กันพอดี" เขาเป็นอีกคนที่ต้องตั้งสติ เมื่อครู่เกือบหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว ขณะที่พูดสายตาคมยังคงมองริมฝีปากที่เขาเพิ่งสัมผัสมาเมื่อครู่ด้วยความเสียดาย
"ท่านจะรู้ก็ช่างปะไร ไหนๆ งานแต่งของเรามันก็ไม่เกิดขึ้นอยู่แล้ว"
"ทำไมมันถึงจะไม่เกิดขึ้น"
"คุณจำไม่ได้เหรอว่าเคยพูดกับฉันไว้ยังไง"
"จำไม่ได้" เขาไม่รู้ว่าจะบอกเธอยังไงดีว่า
