นาเดียโอนอ่อนตามแต่โดยดีเมื่อร่างถูกช้อนลอยจากพื้นตรงเข้าไปในห้องนอน ประสบการณ์ยาวนานที่ผ่านมากับเขาทำให้เธอรู้ว่าควรจะรับมือพีรพัทธ์อย่างไร เมื่อใดที่ควรตึงและควรหย่อน ในวันนี้เขาแต่งงานกับเธอแล้วเธอก็ควรจะทำหน้าที่ของตัวเองเช่นกัน
จะเลี้ยงเสือก็ไม่ควรปล่อยให้หิวจนเกินไปจนเขาต้องออกไปหาอาหารนอกบ้าน และไม่ควรให้กินอิ่มเกินจนกลายเป็นความเคยชินและไม่สำคัญแบบในอดีต
หญิงสาวยกสองมือขึ้นกอดรอบคอเขาในยามที่ถูกวางร่างบนที่นอนหนานุ่ม พีรพัทธ์ทิ้งร่างลงนอนข้างกันตามการเหนี่ยวรั้งนั้น ชายหนุ่มเท้าแขนกับที่นอนดวงตาสองคู่สบกัน
“พี่รักเดียนะครับ”
หญิงสาวหลับตาลงรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นที่คลอเคลียไปตามดวงหน้างาม แสงไฟสีนวลตาที่สว่างเพียงรำไรนั้นขับให้ผิวกายเธอยิ่งดูผุดผาดไปทั้งตัว เธอจิกเล็บลงบนบ่าหนาในยามที่เขาจูบลงไปจนถึงอกอิ่ม ตอนนั้นนาเดียเองจึงรู้สึกตัวว่าเสื้อนอนตัวบางของเธอถูกเลิกขึ้นมากองไว้เห
