“ลงมือทำอาหารเองเลยเหรอครับคุณแม่”
“อ้าว ภู” ฉันหันไปยิ้มให้ภูผา
“ว่าไง ปกติภูไม่ค่อยเห็นโมเข้าครัว” ภูผาชะโงกหน้าดูเมนูในหม้ออาหาร ฉันลุกมาทำอาหารรอเฮียคม
“พ่อของน้องคิมจะมาโมเลยทำไว้รอเขา” หวังว่าเฮียคมจะเดินทางมาถึงอย่างปลอดภัย
“คนที่สองตามมาแล้ว แสดงว่าให้อภัยพวกเขา”
“ไม่ใช่แบบนั้น เฮียคมเขาป่วยน่ะ หลังจากที่โมพาน้องคิมหนีมาเขาตามหาไม่เจอ เขาโทษตัวเอง เขาสิ้นหวัง เขาพยายามฆ่าตัวตาย ดีที่พี่ชายคนโตเข้าไปเจอทัน โมเป็นต้นเหตุทำให้เขาเป็นแบบนั้น”
“ไม่เอาน่าอย่าโทษตัวเอง” ภูผาปลอบใจด้วยการสวมกอด
“เขาน่าสงสารมาก โมอยากดูแลเขาอยากให้เขาหาย ไม่อยากให้เขาเป็นทุกข์เพราะโม”
“ไม่ต้องโทษตัวเองนี่ไงเขาจะมาแล้ว โมก็จะได้ดูแลเขาไง”
“อืม โมจะดูแลเขาให้ดี”
“แล้วสามีตามกฎหมายไปไหน ภูไม่เห็นเลย”
“น้องคิมชวนเขาไปชมบรรยากาศยามเช้าที่ท้ายไร่นู้น อีกสักพักคงจะกลับ” เมื่อเช้าลืมตาตื่นฉันเจอสายตาของส
