หลายเดือนต่อมา
“แม่โมขา พี่คิมกลับมาแล้วค่า” เสียงสดใสของน้องคิมดังขึ้นฉันหันไปมองเห็นสาวน้อยในชุดเด็กอนุบาลยืนยิ้มหวาน เฮียคมยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ เดี๋ยวนี้น้องคิมชอบแทนตัวเองว่าพี่เพราะเธอบอกว่าเธอเป็นพี่สาวคนโต
“กลับมาแล้วคนสวยของแม่โม” ฉันอ้าแขนรอลูกสาววิ่งเข้ามากอด
“คิดถึงพี่คิมไหมคะ” น้องคิมโถมตัวสู่อ้อมกอด
ฉันหอมที่แก้มสองข้างและหน้าผากของลูก “คิดถึงมากค่ะ วันนี้สนุกไหม”
“สนุกมากค่า” น้องคิมหอมแก้มฉันคืนบ้าง “หนูไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”
“โอเคค่า”
เมื่อน้องคิมไปเปลี่ยนชุด เฮียคมเดินมานั่งข้างฉัน “คิดอะไรอยู่”
“คิดถึงพ่อแม่แล้วก็น้องชายค่ะ” ระหว่างที่อยู่คนเดียวฉันก็แอบคิดถึงพ่อแม่กับน้อง ต่อให้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ฉันก็ไม่ชินกับการจากลา
เฮียคมโอบกอดมืออีกข้างกุมมือฉันแน่น “พ่อแม่และมายไปสบายแล้ว พ่อแม่ก็อยากให้โมมีความสุข คิดถึงได้แต่ก็ต้องดูแลสภาพจิตใจตัวเองด้วย เฮียเป็นห่วงโมนะค
