“ขบวนต่อไปเป็นขบวนคณะนิเทศ โดยคนถือป้ายได้แก่ นางสาวกรชนก หงษ์วิไล”
เสียงพิธีกรประกาศก้องผ่านลำโพงกลางสนาม ก่อนที่เสียงเชียร์จะดังขึ้นทันทีราวกับถูกจุดชนวน ครีมมี่ชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเท้าออกไปด้านหน้า มือทั้งสองยกป้ายคณะขึ้นอย่างมั่นคง
แสงแดดยามเช้าสะท้อนกับชุดสีขาวสะอาดตา กระโปรงที่พริ้วตามจังหวะการเดินทำให้เธอดูโดดเด่นท่ามกลางขบวนที่เคลื่อนไปข้างหลัง ใบหน้าภายใต้การแต่งหน้าเรียบคมยังคงนิ่งสงบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจแบบที่ไม่ต้องพยายามแสดง
เสียงแฟลชจากกล้องดังรัวเป็นระยะ เสียงกระซิบกระซาบดังแทรกมากับเสียงเชียร์ ครีมมี่เดินผ่านอัฒจันทร์ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ไม่เร่ง ไม่ช้า เหมือนรู้ดีว่าทุกสายตากำลังจับจ้องอยู่ที่เธอ ในฐานะ “หน้าตา” ของคณะนิเทศในวันนี้
หลังจากเสียงปรบมือและเสียงเชียร์เริ่มซาลง พิธีกรก็ยกไมโครโฟนขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงชัดถ้อยชัด
