“พี่เรียกครีมมามีอะไรหรือเปล่า”
เสียงของครีมมี่ดังขึ้นทันทีที่เธอเดินมาหยุดตรงหน้าโซนบาร์ น้ำเสียงเรียบ ไม่สูงไม่ต่ำ เหมือนเป็นคำถามธรรมดา ไม่ได้แฝงความสนิทหรือห่วงใยใด ๆ
แสงไฟสลัวเผยให้เห็นใบหน้าของไผ่ชัดขึ้น
แก้มขึ้นสีเล็กน้อย ดวงตาดูพร่าเหมือนคนดื่มมาไม่น้อย แต่ท่าทางยังพอมีสติ มือหนึ่งวางแก้วไว้บนเคาน์เตอร์ อีกมือขยับเก้าอี้ออกให้
“นั่งก่อนสิครีม”
เขาพูดพลางดึงเก้าอี้ให้ เสียงทุ้มแต่แผ่วกว่าปกติ “ดื่มอะไรดี พี่เลี้ยง”
ครีมมี่เหลือบมองเก้าอี้แค่เสี้ยววินาที ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงความเกรงใจ
“ไม่ดีกว่า” เธอตอบตรงไปตรงมา “ครีมต้องทำงาน”
“วันนี้ครีมขึ้นตีหนึ่ง พี่จำได้”
เสียงของไผ่ดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเลื่อนมองเธออย่างเหมือนพยายามจับความรู้สึก
ก่อนจะก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือช้า ๆ
“ตอนนี้เพิ่งสี่ทุ่มเอง” เขาพูดต่อ น้ำเสียงแผ่วลงเล็กน้อย “นั่งเป็นเพื่อนพี่แป๊บนึงนะ วั
