"ไม่ต้องหึง พีเขามีแฟนแล้ว" ฉันรีบบอกคนที่จ้องหน้าฉันเขม็ง
"ให้ฉันรออยู่ห้อง เพื่อมาคุยกับมัน" เขาถามหน้านิ่ง ใบหน้าไร้ความรู้สึก
เอือก!
หน้าแบบนี้น่ากลัวยิ่งกว่าตอนโกรธอีก!
"ไม่ใช่!" ฉันรีบปฏิเสธ
"งั้นถอดสร้อยทิ้งทำไม กลัวมันเห็นใช่มั้ย"
พรึ่บ
ฉันจับคอคลำหาสร้อยทันที
"สร้อย สร้อยอยู่ไหน" ฉันหน้าซีด รีบกวาดสายตาหารอบๆ
"ถอดทิ้งเองทำเป็นไม่รู้"
"ไม่ได้ถอด!" ฉันตอบพลางเดินหารอบๆ อย่างร้อนใจ
"แน่ใจ"
"แน่สิ จะถอดทำไม เร็วช่วยหาก่อน" ฉันบอกอย่างร้อนใจ จะร้องไห้แล้ว แต่เขาก็เอาแต่ยืนจ้องฉันนิ่ง
"...."
"...." ฉันกัดปากพยายามไม่ร้องไห้ แต่น้ำตามันก็ไหล ฉันรีบเช็ดออก แล้วเดินหาสร้อยต่อ
"ขึ้นไปหาบนห้อง" เขายังคงใช้น้ำเสียงเรียบนิ่ง
"บนห้องเหรอ เดี๋ยวบอกผู้จัดการให้พนักงานหาช่วย" ฉันบอกแล้วจะเดินไปบอกผู้จัดการ ที่ยืนรออยู่ไกลออกไป แต่หวงลู่กลับ...
"ทำหายเองก็หาเองสิ ลำบากคนอื่นทำไม"
