แหมะ!
น้ำตาไหลอีกแล้ว เบื่อตัวเองจริงๆ ทำไมบ่อน้ำตาตื้นขนาดนี้นะ ทั้งที่แต่ก่อนไม่เป็น
ฉันยืนเฝ้าหม้อบะหมี่พลางเช็ดน้ำตา พยายามไม่ให้ตัวเองคิดไปไกล มันอาจจะไม่มีเรื่องอะไรเลยก็ได้ ผู้หญิงเป็นเพศคิดเองเออเองเก่ง หนึ่งในนั้นคือฉัน
"โอ๊ย!!!" ฉันสะดุ้งชักมือออกทันทีที่โดนหม้อ
"เป็นไร" หวงลู่พุ่งตัวเข้ามาหาฉัน มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
"โดนหม้อ ฮือออ" ฉันฟ้องแล้วปล่อยโฮ
"ทำไมไม่ระวังวะ" เขาดุเสียงดัง ดึงมือฉันไปล้าง เปิดน้ำไหลผ่านแผล
"ฮืออออ" ฉันมองหน้าเขาแล้วยิ่งร้องไห้หนัก ไม่ได้เจ็บแผลขนาดนั้นหรอก แต่เพราะเรื่องที่เขาเปลี่ยนไปต่างหาก
"เจ็บมากเหรอ ไปโรงบาลกัน" เขาลดน้ำเสียงลง ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้จับแขนฉัน ยื่นมาเช็ดน้ำตาให้
"ไม่เอา" ฉันส่ายหัวปฏิเสธทันที
"งั้นดูแผลก่อน ถ้าไม่เป็นไรมากก็ไม่ต้องไป"
"อือ" ฉันขยับเข้าไปใกล้ ใช้มืออีกข้างโอบกอดเขา
"ห้ามเอามือออก เดี๋ยวไปปิดเตาก่อน" เข
