รุ่งเช้า
หวงลู่ยังต้องไปถ่ายซีรีส์ให้คุณลุงคุณป้า เหลือแค่งานนี้แหละที่ไม่ถูกยกเลิก ก็ถ่ายใกล้จบเรื่องแล้วนี่ ยกเลิกได้ไงล่ะ ฉันจึงตามมาด้วยเพราะเป็นห่วงหวงลู่ กลัวมีคนมาทำร้ายเขา ถึงรู้ว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้ก็เถอะ
"ลงไปก่อนสิ" ฉันบอกหวงลู่ที่ยื่นมือมาจับมือฉัน
"คนเขารู้หมดแล้ว ลงไปพร้อมกันเลย" เขากุมมือฉันแน่น แล้วพาลงจากรถ ทีมงานต่างพร้อมเพรียงกันจับจ้องมาที่เรา ฉันรู้สึกประหม่ามาก แต่หวงลู่กุมมือฉันแน่น แล้วพาเดินไปหาคุณลุงคุณป้า ไม่สนใจสายตาคนอื่น
"คุ้นเคยกับสถานการณ์นี้ไว้ ต่อไปนี้เธอต้องเดินข้างฉันตลอด" หวงลู่ก้มลงบอก
"อือ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา ถึงจะบอกให้คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้ แต่มันอึดอัดเป็นบ้า โดนสายตาจับจ้องแทบก้าวขาไม่ออก
"สวัสดีครับผู้กำกับ" หวงลู่ทักทายคุณลุงคุณป้า
"คุณป้า" ฉันรีบปล่อยมือจากหวงลู่ไปหาคุณป้าทันที
"เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก" คุณป้าล
