ฉันนั่งปรับอารมณ์ตัวเองสักพัก ถึงลงจากรถไปหาใยแก้วที่กำลังนั่งเมากับพี่ๆ ทีมงาน แต่ยังเดินไปไม่ถึงฉันก็เห็นหลังไวๆ ของหยางหยาง จึงเปลี่ยนทิศเดินตามไปดู
หยางหยางยืนแหงนหน้าพิงผนังตึก อาการไม่ดีเอาเสียเลย ฉันยืนมองมันเงียบๆ อยู่สักพักถึงเดินเข้าไปหา
"มึงไม่โอเค"
"มันจบแล้ว" มันพูดโดยไม่มองหน้าฉัน
"ไปกันเถอะ" ฉันคว้ามือมันออกแรงดึงออกจากตรงนั้น
"ไปไหน?" ปากถามแต่ขาก็เดินตาม
"เดี๋ยวก็รู้" ฉันบอกพลางพาเดินไปที่รถของมันนั่นแหละ
"ยังทำงานไม่เสร็จ"
"ขอคุณลุงคุณป้าแล้ว" ฉันขอคุณป้าตั้งแต่เช้าแล้ว รู้ว่ามันจะอาการหนักแบบนี้ไง ส่วนใยแก้วฉันก็บอกแล้วว่าอาจจะออกไปข้างนอก ให้มันกลับพร้อมพี่ไป๋ มีแค่หวงลู่เท่านั้นที่ยังไม่บอก ไว้ค่อยส่งข้อความบอกทีหลัง
"กุญแจรถมา" ฉันแบมือขอ
"เดี๋ยวขับเอง ขึ้นนั่งเลย" มันเบี่ยงตัวหลบ เปิดประตูขึ้นประจำที่คนขับ ตั้งแต่ตั้งท้องทุกคนก็ทำเหมือนฉันเป็นคนป่วยอะ ห้ามน
