พอไม่เห็นอลิซ หัวใจผมก็หดหู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“เอ่อ… น้องมายด์ครับ แล้วน้องอลิซไปไหน ทำไมไม่เห็นลงมากินข้าวเลย”
ผมนั่งรออยู่พักใหญ่แล้ว แต่เธอก็ยังไม่ปรากฏตัว สุดท้ายเลยตัดสินใจถามเพื่อนของเธอดู
“รายนั้นเหรอคะ มีหนุ่มมารับไปเลี้ยงข้าวตั้งแต่ออกมาจากตึกเรียนแล้วค่ะ”
มือผมกำแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว อย่างคนที่ทำอะไรไม่ได้
“ใครเหรอครับ น้องมายด์เห็นไหม”
“เห็นค่ะ เป็นรุ่นพี่จากคณะบริหาร ชื่อพี่คีร์ หน้าตาใช้ได้เลยทีเดียว น่าจะจีบอลิซอยู่นะคะ…ว่าแต่พี่วาคิมถามทำไมเหรอ”
“เปล่าครับ พี่แค่ไม่เห็นน้องอลิซ ก็เลยถามดู”
ผมตอบเสียงเรียบ ทั้งที่ในอกมันร้อนรุ่มแทบลุกเป็นไฟ
ไอ้หมอนั่นมันเอาจริงงั้นเหรอ… กล้ามายุ่งกับผู้หญิงของผม
คิดผิดแล้ว ไอ้คีร์
-อลิซ-
“ขอบคุณนะครับน้องอลิซ ที่อุตส่าห์ช่วยพี่เลือกของขวัญ แม่พี่คงถูกใจแน่ๆ”
“ขอให้คุณแม่พี่คีร์ชอบนะคะ งั้นอลิซขอตัวไปเรียนก่อนค่ะ”
“บ๊ายบายครั
