5ปีต่อมา
“ ผมไปเรียนแล้วนะครับ ปะป๊าไม่ต้องรอร้องไห้นะ เดี๋ยวตอนเย็นก็เจอกันแล้ว”
ลูกชายผมพูดเสียงใส เช้าวันจันทร์ที่ผมต้องมาส่งลูก มันเป็นอะไรที่แสนทรมาณ ร้องไห้คิดถึงลูกอยู่หลายครั้งเหมือนกัน
“พี่ไปเรียนนะคาริส ตอนหม่ามี๊ไปส่งห้ามงอแงนะรู้มั้ย ”
ดูไอ้ต้าวลูกชายผมสิ บอกคนโน้นคนนี้ห้ามร้องไห้ห้ามงอแง และตัวเองก็เก่งมากด้วย ไม่ยอมงอแงเลยตั้งแต่วันแรกที่มาเรียน
“เฮ้!!คิริว นายมาแล้วเหรอ สวัสดีครับพ่อวาคิม แม่อลิซ ”
“สวัสดีครับภูวินทร์ ”
และเด็กน้อยปากแดงแจ๋ขยันพูดอย่างภูวินทร์ก็รีบวิ่งมาหา ตามด้วยไอ้ภูกับน้องสมายด์ที่รีบเดินตามลูกมาติดๆ ในมือยังอุ้มภูผาลูกชายคนที่สองมาด้วย
“ภูวินทร์ รอมี๊ด้วยครับ เฮ้อ!! บ่นคิดถึงเพื่อนตั้งแต่เมื่อวาน ที่จริงอยากให้พาไปหาคิริวตั้งแต่เมื่อวานด้วยซ้ำ ดีที่พี่ภูพาไปซื้อไอศกรีม ไม่งั้นคงไม่หยุดงอแง”
สมายด์เอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยๆ
“เฮ้!!ภูวินท์ คิริว ”
