พอประตูลิฟต์เปิดออก ฉันก็เผลอมองสำรวจไปรอบๆอย่างสนใจ
ชั้นนี้เงียบผิดปกติ ทางเดินยาวทอดตัวไปอย่างวังเวง แสงไฟสีขาวนวลส่องสะท้อนไม่ได้สว่างนัก จนฉันรู้สึกขนลุกอย่างห้ามไม่อยู่
“มองหาอะไรครับ”
เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ก่อนพี่จะพูดต่อเหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร
“ถ้ามองหาเพื่อนบ้าน…ไม่มีหรอก ชั้นนี้พี่อยู่คนเดียว”
พอพี่พูดจบ ฉันถึงกับตาโต
“โห…”
ต้องรวยขนาดไหนกัน ถึงซื้อทั้งชั้นไว้อยู่คนเดียว
ธุรกิจที่บ้านฉันเทียบไม่ติดเลยมั้ง
แกร๊ก…
เสียงปลดล็อกดังขึ้น ก่อนพี่จะเปิดประตู
“เข้าห้องกันครับ”
พี่วาคิมดึงมือฉันให้ก้าวเข้าไปด้านใน
ทันทีที่เห็นห้อง ฉันก็เผลออุทานออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
“โห…ทำไมห้องพี่หรูหราขนาดนี้คะ นอนคนเดียวไม่เหงาแย่เหรอ”
นอกจากความหรูหราที่เห็นได้ชัด ภายในห้องยังตกแต่งด้วยโทนสีเทาทั้งหมด
เฟอร์นิเจอร์จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย เป๊ะจนแทบไม่มีของชิ้นไหนวางผิดที่
ห้องดูนิ่ง
