บนโต๊ะอาหารหินอ่อนที่เต็มไปด้วยจานอาหารเกรดพรีเมียม ทั้งเนื้อวากิวสีสวยและไข่คนทรัฟเฟิลที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง อัยดา นั่งอยู่บนตักกว้างของ ภีม ในสภาพที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาเพียงตัวเดียว ส่วนพ่อครัวหนุ่มก็นั่งซ้อนหลังคอยหยิบโน่นป้อนนี่ราวกับเธอเป็นตุ๊กตาตัวน้อย
"อ้ำครับอัย... คำนี้เนื้อนุ่มมากนะ ผมย่างแบบ ที่พี่ชอบเลย" ภีมจ่อส้อมถึงปากหญิงสาว
"ภีม พี่มีมือนะ ปล่อยพี่นั่งเก้าอี้ดีๆ เถอะ"
อัยดาประท้วงเบาๆ แต่ใบหน้ากลับซับสีระเรื่อ
"ไม่เอาครับ นั่งแบบนี้แหละ ผมชอบ เวลาที่มีพี่อยู่เเบบนี้ตลอดเวลา"
ภีมกระซิบพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มือหนาข้างที่ว่างเริ่มลูบไล้ไปตามต้นขาเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อเชิ้ตออกมา
ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!
เสียงออดหน้าห้องดังรัวปานฟ้าถล่ม ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูที่แหลมเล็กจนทะลุประตูเข้ามาได้
"ยัยไอซ์ น้องภีม เปิดประตูให้พี่อินดี้เดี๋ยวนี้เลยนะจ๊ะ พี่รู้ว่าพวกแกอยู่
