งอน

ตลอดระยะทางจากบาร์โฮสต์ถึงคอนโด ความเงียบภายในรถของภีมนั้นหนักอึ้งเสียจนอัยดารู้สึกเหมือนอากาศกำลังจะหมดไป เธอพยายามลอบมองเสี้ยวหน้าของเขาที่เคร่งขรึม ดวงตาของภีมจ้องตรงไปที่ถนนเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย สันกรามของเขาขบกันแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ตลอดทางเขาไม่แม้แต่จะเปิดเพลง หรือหันมามองเธอเลยแม้แต่หางตา ความเงียบแบบนี้ มันน่ากลัวกว่าการที่เขาตะคอกใส่เธอเสียอีกอ่า .. เมื่อรถจอดสนิทที่ลานจอดรถ ภีมลงจากรถเดินมาเปิดประตูฝั่งเธอ แล้วจัดการอุ้มเธอขึ้นแนบอกอย่างแรง ท่าทางของเขาดูรีบร้อนแต่กลับไร้เสียงสะอื้นหรือคำด่าทอ อัยดาเผลอซุกหน้ากับอกแกร่งเพื่อจะสื่อสารบางอย่าง แต่เขากลับเบือนหน้าหนีและก้าวเดินต่อด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ ภายในลิฟต์ที่มีเพียงเขากับเธอ อัยดามองเงาตัวเองในกระจก เธอเห็นภีมยืนนิ่งเป็นรูปปั้น สายตาเย็นชาของเขาจ้องมองตัวเลขชั้นที่ค่อยๆ ขยับไปอย่างช้าๆ "ภีม..." อัยดา