อัยดารวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักหน้าอกแกร่งของภีมออกอย่างแรง จนร่างสูงเสียหลักถอยหลังไปสองสามก้าว เธอหอบหายใจถี่ด้วยความโมโห น้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกกดดันที่ถูกเขาตีกรอบชีวิตมากเกินไป
"ออกไปเลยนะภีมถ้าจะมาทำตัวเป็นเจ้าชีวิตกันขนาดนี้ ก็กลับไปทบทวนตัวเองซะเถอะ"
ภีมยืนนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ดวงตาหลังเลนส์แว่นสั่นไหวด้วยความน้อยใจปนโกรธขึง เขาแค่นยิ้มสมเพชตัวเองออกมา พยักหน้าช้าๆ เหมือนเพิ่งตาสว่าง
"โอเค ผมเข้าใจละชิญพี่ไปทำงานของพี่ต่อเถอะ"
ภีมพูดน้ำเสียงเรียบเฉยจนน่าใจหาย แววตาที่เคยขี้เล่นหรืออ้อนวอนบัดนี้กลับเย็นชาเหมือนคนไม่รู้จักกัน
"ผมมันก็แค่เด็กที่ผ่านมาในชีวิตพี่ ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเทียบเท่างานหรือชื่อเสียงของพี่อยู่แล้ว... เชิญพี่ทำงาน มืออาชีพ ของพี่ต่อไปเถอะครับ ผมจะไม่มาเกะกะสายตาพี่อีก"
"เดี๋ยวภีม พี่ไม่ได้หมายความว่า..."
อัยดายังพูดไม่จบ ภีมก็หันหลังเดินออกจากห้องแต่งตัว
