ภายในห้องนอนที่เปิดไฟสลัว แสงสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงตกกระทบผิวขาวเนียนของอัยดาที่ตอนนี้นอนหอบหายใจรินรดซอกคอหนาของภีม กลิ่นกายชายหนุ่มที่เจือไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ มันปลุกเร้าอารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดสองสัปดาห์ให้ปะทุขึ้น
"ภีม... เบาๆ หน่อย พี่... พี่เพิ่งหายนะ"
อัยดาประท้วงเสียงสั่น เมื่อฝ่ามือร้อนระอุของรุ่นน้องวิศวะเริ่มซุกซนไปตามส่วนโค้งเว้าที่เขาโหยหา
"หายแล้วครับ. เมื่อกี้พี่กินซุปหมดถ้วย แสดงว่าแรงดีแล้ว"
ภีมกระซิบเสียงพร่า พลางขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ จนคนใต้ร่างครางเครือ
"ผมอั้นมาสองอาทิตย์นะพี่อัยบนดอยมันหนาว แต่ใจผมมันร้อนยิ่งกว่าไฟ เพราะคิดถึงแต่สัมผัสของพี่"
ภีมไม่ปล่อยให้เธอได้โต้แย้ง เขาประกบจูบอย่างดูดดื่ม รสจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา ลิ้นหนาเกี่ยวกวัดรัดรึงจนอัยดาแทบขาดใจ มือหนาทั้งสองข้างรวบข้อมือเล็กไว้เหนือหัว พลางกดร
