62
สี่ปีต่อมา
“ไงเพื่อน ลมอะไรหอบมึงมาหากูถึงที่นี่” ทีปกรเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน ช่วงนี้เขากับเพื่อนไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่เพราะอีกฝ่ายงานยุ่ง
“ลมคิดถึงเมีย”
“เมียคนไหน” ทีปกรชอบแซบแบบนี้เป็นประจำ ใจหนึ่งก็นึกสงสาร อีกใจก็สมน้ำหน้า ทำเขาไว้เยอะ ก็ไม่แปลกที่เขาจะไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา
หากมันเชื่อคำเตือนของเขาตั้งแต่แรก ก็คงไม่ต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าแบบนี้หรอก
“เมียกูมีคนเดียวเว้ย!”
“ไม่รู้สิ ตอนนั้นเห็นสอง”
“อย่าเพิ่งกวนประสาทกูไอ้พีท ตอนนี้กูอารมณ์ไม่ค่อยดี” ดานิเอลทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับทีปกร ก่อนจะยกมือก่ายหน้าผากเหมือนคนหมดอาลัยกับชีวิต
ทีปกรเห็นภาพนี้จนชินแล้ว บางวันก็เมาหัวราน้ำจนคนในครอบครัวเอื้อมระอา เพราะพักหลังๆดานิเอลแทบไม่เป็นผู้เป็นคน
“กูก็เห็นมึงอารมณ์ไม่ดีทุกวันนั่นแหละ”
“จะไปอารมณ์ดีได้ยังไง นี่ก็ผ่านมาสี่ปีแล้ว กูยังหาพราวตะวันไม่
