หลังจากที่กลับจากไปทำบุญและได้พบธวัลยา เมธัสรู้สึกว่าเขาได้พบกับหญิงสาวคนดังกล่าวโดยบังเอิญบ่อยเป็นพิเศษ บ่อยจนแม้แต่ไม่ใช่แค่เขาที่เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรที่ผิดปกติ
“อะไรนะครับคุณไจ๋จะให้ผมสนิทสนมกับคุณธวัลยาเหรอ” เมธัสย้อนถามขณะที่เธอเรียกเขามาคุยตามลำพัง
“ใช่ ทำหลบๆ ซ่อนๆ ไว้นะ ไม่ต้องให้เขารู้ว่าเรารู้ตัว” จารวีอยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนั้นตั้งใจจะทำอะไร หากจะตีสนิทกับคนของเธอธวัลยาทำกับภารัณไม่ดีกว่าหรือ
“คุณไจ๋คิดว่าการเก็บคนที่อันตรายไว้ให้อยู่ในสายตาจะดีกว่าการผลักเขาออกไปเหรอ แต่ผมมองว่าอะไรที่เรามองเห็นจากเขามันก็มีแต่สิ่งที่เขาตั้งใจให้เห็นเท่านั้น” เมธัสแย้ง
“แล้วเธอทำแบบนั้นไม่เป็นเหรอเมษ ฉันแค่อยากให้เธอเดินตามเกมเขา แค่นั้นก็พอ”
“ผมไม่ได้เอกการแสดงแบบเจ้านายนะฮะ” ชายหนุ่มบ่นอุบอิบ
“แน่ใจเหรอ แน่ใจว่าทุกวันนี้เธอไม่ได้แสดงอยู่” จารวีพูดยิ้มๆ ทำเอาอีกฝ่ายเริ่มเลิ่กลั่ก
