คืนนั้นหญิงสาวปฏิเสธที่จะให้ภารัณอยู่ด้วย เธอยืนกรานอยากอยู่ตามลำพัง
“ไจ๋เหนื่อยค่ะ เหมือนเมนส์จะมารู้สึกไม่สบายตัว” เธออ้าง
“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ยิ่งควรให้พี่อยู่ดูแล ถ้าไจ๋รำคาญพี่ไม่โดนตัวไจ๋เลยก็ได้นะ”
“อย่าเลยค่ะ ไจ๋อยากอยู่คนเดียว อยากมีเวลาส่วนตัวขอได้ไหมคะ” เธอขึ้นเสียงทำให้ชายหนุ่มชะงัก
“ก็ได้ ถ้าพรุ่งนี้ไจ๋จะไปทำงานกี่โมงโทรบอกพี่นะ พี่จะลงมารับ” เขาเดินมาส่งเธอที่หน้าห้อง ใช้คีย์การ์ดสำรองเปิดให้ก่อนเจ้าของห้องหยิบของตัวเองมาเสียอีก
หญิงสาวพึมพำขอบคุณก่อนจะผลุบตัวหายเข้าไปในห้องและปิดประตูลงทันที จารวีเอนร่างพิงประตูเธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทั้งหงุดหงิดและอึดอัด ทั้งอยากร้องไห้ผสมปนเปกันไปหมด
เช้าวันรุ่งขึ้นภารัณโทรมาหาจารวีแต่เธอไม่รับสาย เขาจึงลงมาดูเองและพบว่าหญิงสาวไม่ได้อยู่ในห้อง
“ไปไหนแต่เช้านะ”
จารวีไม่ใช่คนตื่นเช้าเขารู้ดี ในห้องนอนยังเรียบร้อยไม่มีร่องรอยการใช
