“แล้วนี่เจ็บมากไหม”
ทั้งที่ตอนนี้สิงขรเองก็เจ็บ แต่ยังมีกะจิตกะใจมาห่วงเฟียส เขาจับที่แขนของเธออย่างเบามือ ก่อนจะก้มสำรวจรอยแผลที่หัวเข่าด้วยแววตาหม่นลง
“ฉันนี่แย่จริง ๆ เลย ขนาดอยู่ข้างสนามแท้ ๆ ยังปกป้องเธอไม่ได้”
“แค่รู้ว่าพี่เป็นห่วงฉันก็หายเจ็บแล้ว ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนี้หรอกน่า”
เป็นเฟียสเสียเองที่ต้องปลอบใจเขาในยามนี้
“ฉันอยากปกป้องเธอกว่านี้ ดูแลเธอให้เต็มที่กว่านี้ เธอว่า... ฉันไปลาออกจากเฮดว้ากดีไหม”
“พูดบ้าอะไรเนี่ย”
เธอคัดค้านทันที เพราะตำแหน่งนี้ไม่ได้มาง่าย ๆ แถมเขายังได้เป็นถึงหัวหน้าเฮดว้ากอีกด้วย
“ถ้าพี่ลาออก ฉันคงเสียใจแย่ที่เป็นสาเหตุ แต่ว่า... ถ้ามีกิจกรรมที่ต้องพบปะรุ่นน้องอีก ฉันขอร้องได้ไหม พี่อย่ากดดันรุ่นน้องมากไป อย่าทำโทษรุนแรง”
“รับน้องจบแล้ว ไม่มีอะไรแบบนั้นแล้วละ”
เขาลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะโน้มเข้าไปหอมแก้มนุ่ม ๆ แต่ยังไม่ทันที่ปลายจมูกจะแตะถึ
