การเอาคืนของแมวหยิ่ง

“อย่าลืมล่ะ” เมื่อรถจอดเทียบหน้าคอนโดของตน ข้าวหอมก็เตรียมจะเปิดประตูเพื่อหนีจากบรรยากาศกระอักกระอ่วนจนทำตัวไม่ถูก ทว่าชายหนุ่มคว้าแขนเรียวเอาไว้แล้วเอ่ยทวนอีกครั้ง “ค่ะ” เธอได้แต่ตอบเสียงเบา ก่อนจะรีบลงรถออกมา เมื่อกลับถึงห้องก็ทิ้งร่างกายลงบนเตียงด้วยความเหม่อลอย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก จะโกรธใครก็คงไม่ได้ เพราะเธอนั้นเป็นฝ่ายเริ่มก่อน อีข้าว! เอาความกล้ามาจากไหนไปจูบเจ้านายตัวเองวะ! ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา คนตัวเล็กก็ได้แต่คว้าหมอนมาปิดหน้าตัวเองด้วยความเขินอาย รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังต้อนเธอให้จนมุม แต่ก็ไม่คิดว่าตนจะบ้าบิ่นถึงขนาดเป็นคนเริ่มด้วยการเขย่งตัวเข้าไปจูบก่อน แถมยังพูดจาลามกใส่เจ้านายอย่างไม่เกรงใจนั่นอีก ไม่มีเตชิน ไม่มีข้าวหอม...กรี๊ดดดด ฉันพูดอะไรออกไป! ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะร้องไห้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่พอคิดถึงภาพชิโอะคุงที่อยู่ต่อหน้าแล้วมันก็...คุ้มไหมน