“นายครับ คนขับบอกว่าอีกไม่กี่กิโลข้างหน้าก็จะเป็นทางเข้าของไร่จันทรัชแล้วครับ” โรมรีบเข้ามารายงานผู้เป็นเจ้านายอีกครั้ง ตอนนี้พวกเขาจอดรถอยู่ที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ เพื่อแวะเติมคาเฟอีนเข้าร่างกายสักเล็กน้อย
“อืม”
“แต่ว่านายครับ มันจะดีเหรอครับที่พวกเราจะบุกไปที่ไร่นั่นกันเพียงแค่สองคน ผมว่าให้ผมตามคนมาเพิ่มอีกหน่อยจะไม่ดีกว่าเหรอครับ” เรื่องที่ดีโน่พูดในวันนั้นไม่ใช่ว่าโรมจะไม่ได้ยิน นายท่านบอกว่าเจ้าของไร่จันทรัชไม่ใช่คนกะโหลกกะลา แถมกิตติศัพท์ก็เลื่องลือพอตัว และที่เขาสืบมาฝั่งนั้นก็เป็นถึงตระกูลมาเฟียเก่าแก่แถมยังเคยยิ่งใหญ่พอ ๆ กับตระกูลบาร์เนทท์ การที่เขาสองคนบุกเขาไปโต้ง ๆ เพื่อง้อคนแบบนี้มันดีเหรอ
“ไม่ต้อง” ดาร์เรนเอ่ยเสียงเรียบ “ไปแค่ฉันกับนายสองคน ไม่จำเป็นต้องทำให้วุ่นวาย”
“คะ ครับ” โรมยิ้มแห้ง ทำไมถึงได้รู้สึกถึงลางไม่ดีแปลก ๆ แบบนี้นะ แถมตาขวาก็กระตุกยิก ๆ
ดาร์เรนยกแก้วกาแฟขึ
