“ปะป๊าคะ ไปถึงที่โน้นแล้วก็ทำตัวดี ๆ นะคะ อย่าให้ทางนั้นเขาต้องจับส่งกลับมาที่ไร่ล่ะ” นีราที่กำลังยืนส่งทุกคนอยู่ที่หน้าทางเข้าเกทในสนามบินเอ่ยแซวผู้เป็นพ่ออย่างเดลยิ้ม ๆ ข้าง ๆ คือเรนและเอวาที่ไม่ได้เดินทางตามไปด้วย
“นีราก็พูดไป ใครจะกล้าจับปะป๊าส่งกลับมาล่ะ มีแต่จะต้องขอบใจมากกว่าที่ปะป๊าอุตส่าห์เดินทางไปเยือนถึงที่นั่น” เดลยกยิ้มอย่างภูมิอกภูมิใจในตัวเอง
“จ้า ๆ แล้วถ้าไปถึงแล้วก็อย่าลืมส่งข่าวมาด้วยล่ะเฮีย” เอวาสั่งผู้เป็นสามี
“แน่ใจนะว่าน้องไม่เปลี่ยนใจไปด้วยกัน” เดลถามเอวาอีกครั้ง
“เฮียไปเถอะ น้องเป็นห่วงน้องอิง ไม่อยากทิ้งน้องอิงไว้คนเดียว เอาไว้คราวหน้าค่อยไปเยี่ยมเจ้าพวกลูกหมูพร้อมน้องอิงก็ได้” อย่างที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าทวดเอวานั้นทั้งรักทั้งเอ็นดูและสงสารอิงจันทร์มากแค่ไหน
“โอเค ๆ เฮียไปไม่นานหรอก สักอาทิตย์สองอาทิตย์ก็กลับแล้ว” เดลพยักหน้าตอบรับ
“เอาล่ะเด็ก ๆ ได้เวลาบอกลาคุณต
