หลายวันต่อมา...
ณ มหาวิทยาลัย
หลังจากหายป่วย พีชก็กลับมาเรียนตามปกติ เธอขับรถที่ตะวันซื้อให้มาเรียนด้วยตัวเอง แม้ภีมจะบอกว่า จะไปรับไปส่ง แต่เธอบอกเขาว่าให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมดีกว่า เพราะไม่อยากให้ป๊าจับตามองมากเกินไป ภีมจึงต้องยอมอย่างไม่เต็มใจนัก
"นี่สมุดจดงานนะ เราจดไว้ให้พีชแล้ว เห็นพี่พิ้งค์บอกว่าพีชป่วย เราอยากให้พีชพักผ่อนเยอะ ๆ เลยไม่ได้โทรไปกวน" คิวยื่นสมุดให้พีชในตอนที่เดินลงมาจากอาคารเรียนด้วยกัน
"ขอบใจนะ คิวน่ารักที่สุดเลย" พีชยิ้มกว้างให้เพื่อนอย่างไม่คิดอะไร
"เปลี่ยนจากขอบใจ เป็นไปกินข้าวกับเราได้มั้ย พีชรับปากจะไปกินข้าวกับเราไว้นะ จำได้หรือเปล่า" คิวทวงสัญญาทันทีที่มีโอกาส
"อืม ได้สิ แต่เราขอส่งข้อความไปบอกพี่ภีมก่อนนะ" พีชพยักหน้าในที่สุด และกำลังจะส่งข้อความหาภีมอยู่ก็ชะงักกับคำถามของคิว
"พีช เราถามอะไรหน่อยสิ พีชเป็นอะไรกับพี่ภีมเหรอ ทำไมพีชจะต้องบอกทุกเรื่องกั
