เช้าวันอาทิตย์ ณ คฤหาสน์วิรงคพิทักษ์ แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามายังห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ที่ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าคริสตัล บนโต๊ะอาหารตัวยาวที่ทำจากไม้สักทอง สมาชิกตระกูลวิรงคพิทักษ์นั่งประจำที่กันอย่างพร้อมเพรียงตามธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบทอดกันมายาวนาน
บรรยากาศในเช้านี้ดูเงียบเชียบและกดดันกว่าปกติ เก้าอี้หัวโต๊ะฝั่งซ้ายว่างเปล่าเนื่องจาก ‘คุณแม่ใหญ่ปรียดา’อาการทรุดหนักจากโรคมะเร็งระยะสุดท้ายจนไม่สามารถลงมาร่วมโต๊ะได้ มีเพียง ‘คุณหญิงวรรณา’ นั่งเป็นประธานหัวโต๊ะด้วยสีหน้าที่พยายามจะยิ้มแย้มเพื่อกลบความหม่นหมองในบ้าน
เสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเคลือบดังเบา ๆ เป็นจังหวะ จนกระทั่ง ‘คุณเปรม’ วางช้อนลงแล้วเช็ดปากด้วยผ้าเช็ดปากสีขาวสะอาดตา
“ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทุกคนทราบครับ” เสียงทุ้มต่ำของคุณเปรมทำลายความเงียบ ทุกสายตาบนโต๊ะหันมาจับจ้องที่เขาเป็นตาเดียว ของขวัญที
