6 เกาะที่ไม่มีทางหนี

เช้าวันใหม่ที่ภูเก็ต แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลรัตนวารี ตัวบ้านไม้สักเก่าแก่ตั้งตระหง่านกลางสวนมะพร้าวเขียวขจี เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแผ่ว ๆ จากหาดส่วนตัวที่อยู่ไม่ไกล แต่สำหรับของขวัญ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงแห่งความสงบ มันคือเสียงของกรงที่เพิ่งปิดตาย ทุกคนในบ้านรู้ดีว่าคุณเปรมพาคุณแม่ใหญ่ปรียดากลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดเป็นเวลาเจ็ดวัน ตั้งแต่ที่ท่านเพิ่งกลับจากรักษาตัวที่ต่างประเทศ อาการป่วยของท่านทรงตัว ไม่ดีขึ้นแต่ก็ไม่แย่ลง โรคที่เป็นเหมือนระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ทุกคนในตระกูลเตรียมใจไว้แล้ว โดยเฉพาะคุณเปรม ลูกชายคนเล็กที่ติดแม่มาก ตั้งแต่บินไปรับท่านกลับบ้าน ทุกเช้าค่ำเขาจะเข้าไปนั่งคุยเล่นกับคุณแม่ใหญ่ในห้องส่วนตัวเสมอ การที่เขาอาสาพาท่านมาพักผ่อนที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับใคร แต่ไม่มีใครรู้ว่า เขาแอบพา “กระต่ายน้อย” ของเขามาด้วย เครื่องบินส่วนตัวลงจอดที่สนามบินภูเก็ตตอนตีสี่ ของขวัญถูกพาขึ้นรถตู้สีดำคันเดิมทันที ไม่มีโอกาสแม้แต่จะโบกมือลาใคร เธอถูกบอกเพียงว่า “ไปพักผ่อนกับคุณแม่ใหญ่สักอาทิตย์” และไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ตอนนี้ คุณแม่ใหญ่ปรียดานอนพักผ่อนในห้องส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว คุณเปรมเดินออกจากห้องนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย กลับมาหาของขวัญที่ยืนรออยู่หน้าประตูห้องนอนของเขาเองในปีกตะวันตกของบ้านหลังนี้ “ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย” เขาพูดเสียงต่ำ มือใหญ่ยกขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ แต่สัมผัสนั้นหนักแน่นจนเธอตัวสั่น “เดี๋ยวคุณแม่ก็คิดว่าเธอไม่พอใจท่าน” ของขวัญกลืนน้ำลายฝืด ๆ เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเขา ห้องที่เธอเคยมาเล่นตอนเด็ก ๆ ร่วมกับคุณโปรด คุณปราบ คุณปลื้ม และเจ้าขา เจ้าเอย สมัยที่พวกเขายังวิ่งเล่นด้วยกันไปมาทั่วอาณาจักรของหลายตระกูล แต่ตอนนี้ ห้องนี้กลายเป็นห้องขังส่วนตัวของเธอ “ฉันต้องทำงานนะคะ” เธอพูดเสียงแผ่ว มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นทะเลสีคราม “ไม่ใช่เป็นเด็ก ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่จะคอยวิ่งตามคุณได้ตลอดเวลา” คุณเปรมยกคิ้วเล็กน้อย มือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด อย่างไม่สนใจสายตาเธอเลย “อยู่ที่นี่ก็ทำงานได้เหมือนกัน แค่ไม่เข้าหน้าร้านแค่อาทิตย์เดียว ไม่เป็นไรหรอก” “แต่นี่สิ้นเดือนนะคะ คุณก็รู้ว่ามันยุ่งขนาดไหน” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงแหบแห้งแต่เย็นชา “ก็ถึงบอกไง ว่าควรเปิดออฟฟิศบริษัทซะที ตอนนี้เธอมีร้านเบเกอรี่ ร้านอาหาร อยู่ในทุกสาขาเซ็นทรัลทั่วประเทศแล้ว ถ้ามีสำนักงานใหญ่ อะไร ๆ มันจะดูมืออาชีพกว่านี้ เดี๋ยวกลับเชียงใหม่ ฉันจะจัดการให้” ของขวัญนิ่งเงียบ เธอรู้ดีว่าการ “จัดการให้” ของเขาไม่ใช่ความหวังดี มันคือการซื้อความเงียบ ทุกครั้งที่เขาทำให้เธอเจ็บ เขาจะให้รางวัลเป็นสิ่งของที่มีมูลค่า ทุกครั้งที่เขาทำให้เธอโกรธ เขาจะให้โอกาสทางธุรกิจ ทุกครั้งที่เขาทำลายความฝันของเธอ เขาจะสร้างอาณาจักรใหม่ให้แทน และตอนนี้ ร้านของเธออยู่ในทุกสาขาเซ็นทรัลทั่วประเทศไทย นั่นหมายถึง เขาเคยทำร้ายเธอกี่ครั้ง เคยทำให้เธอร้องไห้กี่หน เคยบีบคอเธอด้วยคำพูดกี่คำ เขาจัดการทุกอย่างให้เธอ ตั้งแต่เปิดร้านแรก ขยายสาขา เซ็นสัญญากับห้างใหญ่ จนถึงตอนนี้ เธอไม่ต้องขยับนิ้ว แต่ทุกอย่างก็เดินหน้าไปตามที่เขาวางไว้ มันน่าขำ ที่แม้แต่ “ความสัมพันธ์” ระหว่างทั้งคู่ เขายังจัดการมันเหมือนเป็นโปรเจกต์ธุรกิจ ไม่มีคำว่า “ขอโทษ” ไม่มีคำว่า “ฉันรักเธอ” ไม่มีคำว่า “ฉันเสียใจ” มีแต่ “ฉันจัดการให้แล้ว” “ฉันทำให้เธอประสบความสำเร็จแล้ว” “เธอควรขอบคุณฉัน” ของขวัญมองออกไปนอกหน้าต่าง ทะเลภูเก็ตสวยงามราวกับภาพวาด แต่สำหรับเธอ มันคือกำแพงน้ำเค็มที่ไม่มีวันข้าม เธอหันกลับมามองเขา เขานั่งลงบนเตียง มือยกขึ้นเรียกเธอด้วยนิ้วชี้ “มานี่” ของขวัญเดินไปช้า ๆ ขาสั่นเล็กน้อย เขาดึงเธอลงมานั่งข้าง ๆ มือใหญ่ลูบผมเธอเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็ก “หนึ่งอาทิตย์” เขาพูดเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยความหนักแน่น “อยู่กับฉันที่นี่ให้สงบ ๆ อย่าคิดหนี อย่าคิดโทรหาใคร อย่าคิดถึงไอ้เด็กนั่นอีก” ของขวัญพยักหน้าช้า ๆ น้ำตาเอ่อคลอ แต่เธอกัดปากกลืนมันลงไป เขายิ้มมุมปาก ยิ้มที่เย็นชาแต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ “แล้วก็...ช่วยว่านอนสอนง่ายหน่อยนะ เด็กดี” และในขณะนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอที่ถูกยึดไปตั้งแต่เมื่อคืนดังขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอสั่นครืดคราด แสดงชื่อ: ธีรัช ของขวัญตัวแข็งทื่อ หัวใจแทบหยุดเต้น เธอพยายามเอื้อมมือไปหยิบ แต่คุณเปรมเร็วกว่า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อน แล้วยื่นให้เธอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “รับสิ” เขากระซิบข้างหู มือใหญ่กดลำโพงเปิดทันที “คุยกับมันให้ดี ๆ” ของขวัญมือสั่นจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่ เธอกดรับสาย แล้วยกขึ้นแนบหู เสียงสั่นเทา “ส-สวัสดี” “ขวัญ!” เสียงธีรัชดังขึ้นทันที เต็มไปด้วยความโล่งใจและความกังวล “เธออยู่ไหน ฉันโทรไปที่บ้าน ไม่มีคนรับ ไปร้านก็ไม่มีคนเห็นเธอเลย ฉันเป็นห่วงมาก” ของขวัญกัดปากแน่นจนเลือดซึม เธอพยายามพูดให้เสียงปกติ “ฉัน...ฉันมาดูหน้าร้านที่ภูเก็ตน่ะ” คุณเปรมนั่งลงข้าง ๆ เธอทันที มือใหญ่เลื่อนขึ้นใต้เสื้อยืดบาง ๆ ของเธอช้า ๆ นิ้วเย็นเฉียบลากผ่านผิวท้องขาวเนียนอย่างตั้งใจ “ภูเก็ต? ทำไมไม่บอกฉันเลย...” เสียงธีรัชสั่น “น่าจะบอกกันก่อน ฉันจะได้ไปเป็นเพื่อน” ของขวัญสะดุ้งเมื่อนิ้วของคุณเปรมลากขึ้นสูงถึงหน้าอก เขาบีบเบา ๆ ผ่านบราเซียร์บาง ๆ แล้วดึงบราลงช้า ๆ จนหน้าอกขาวนวลโผล่พ้นขอบผ้า “ขอโทษทีนะ...ธีร์ เพราะมันวุ่น ๆ น่ะ ฉัน...เลยลืมไปเลย” เธอพูดเสียงสั่น มือข้างหนึ่งพยายามดันมือเขาออก แต่เขาจับข้อมือเธอไว้แน่น คุณเปรมก้มหน้าลง ริมฝีปากร้อนรุ่มแตะลงบนยอดอกซ้ายของเธอท ดูดเบา ๆ แล้วแรงขึ้น ฟันขบเม้มเบา ๆ จนเธอสะดุ้งจนเกือบร้อง “อึก—” เสียงครางเล็ก ๆ หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ “ของขวัญ? เธอเป็นอะไร” ธีรัชถามทันที เสียงตื่นตระหนก “ป-เปล่า...” เธอรีบกลบเกลื่อน น้ำตาไหลลงแก้ม “แค่... แค่สะดุดขอบเตียงนิดหน่อย” คุณเปรมหัวเราะในลำคอ มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำ ปลดกระดุมกางเกงขาสั้นของเธอทีละเม็ด แล้วล้วงเข้าไปใต้กางเกงใน นิ้วกลางลากผ่านรอยแยกช้า ๆ จนเธอตัวเกร็ง “เธออยู่คนเดียวเหรอ?” ธีรัชถามต่อ เสียงเริ่มสงสัย “ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอ...” “คนเดียวสิ...จะให้ฉันอยู่กับใครล่ะ?..” ของขวัญพูดเสียงสั่น มือกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว คุณเปรมดูดยอดอกอีกข้างแรงขึ้น ลิ้นวนรอบห***มที่แข็งชัน นิ้วกลางสอดเข้าไปในร่องแคบ ๆ ช้า ๆ แล้วขยับเข้าออกเบา ๆ จนเธอครางออกมาอีกครั้ง “อ๊า...” “ของขวัญ!” ธีรัชตะโกน “เธอเป็นอะไรรึป่าว? เดี๋ยวฉันจะบินไปภูเก็ตเดี๋ยวนี้!” “ไม่!” ของขวัญร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ น้ำตาไหลเป็นสาย “ไม่ต้องมา...ฉัน...ฉันสบายดี...เดี๋ยวเคลียร์ธุระเสร็จก็กลับ” คุณเปรมเร่งจังหวะนิ้วเร็วขึ้น มืออีกข้างบีบหน้าอกแรงจนเธอแอ่นอกโดยไม่รู้ตัว เสียงครางแผ่ว ๆ ดังออกมาอีกครั้ง “อือ...อ๊ะ...” “ขวัญ...เธอ...” เสียงธีรัชสั่นหนัก “ฉันได้ยินเสียง...เสียงแบบนี้คืออะไร...เธอเจ็บเหรอ?” คุณเปรมยกหน้าขึ้นจากอกเธอ ริมฝีปากเปียกชุ่ม ยิ้มเย็นเยียบ แล้วกระซิบข้างหูเธอ “วางสายจากมันได้แล้ว เธอมาสนุกกับฉันดีกว่า” ของขวัญสะอื้นในลำคอ แต่เธอพูดออกไปด้วยเสียงที่แตกสลาย “ธีร์...แค่นี้ก่อนนะ...ฉันต้องไปแล้ว...เอาไว้เราค่อยคุยกันใหม่...” เขาดึงของขวัญลงนอนบนเตียงทันที มือใหญ่ฉีกเสื้อยืดบาง ๆ ของเธอออกจนขาดวิ่น เสียงผ้าขาดดังฉีกแยกอากาศ หน้าอกขาวนวลที่ยังแดงระเรื่อจากรอยดูดเมื่อครู่สั่นระริกตามลมหายใจหอบถี่ “ดีมาก” เขากระซิบเสียงแหบต่ำ ดวงตาแดงก่ำด้วยความหิวกระหาย “ตอนนี้...เรามาเล่นสนุกกันเถอะ” ของขวัญหลับตาลง น้ำตาไหลไม่หยุด เธอพยายามดันอกเขา แต่เขาจับข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว อีกข้างเลื่อนลงไปปลดเข็มขัดกางเกงยีนส์ของตัวเอง เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องในห้องเงียบ เขาดึงกางเกงขาสั้นของเธอลงถึงข้อเท้าในคราวเดียว กางเกงในลูกไม้สีขาวถูกฉีกขาดตามมา เผยให้เห็นเนินสวาทที่ยังเปียกชุ่มจากนิ้วของเขาเมื่อครู่ “ดูสิ” เขากระซิบ มือใหญ่ลูบไล้เนินเนื้อนุ่มเบา ๆ “ร่างกายเธอมันซื่อสัตย์กับฉันมากกว่าปากเธออีก” ของขวัญสะอื้นในลำคอ ขาสั่นระริก แต่เขาไม่รอ เขาก้มลงดูดยอดอกขวาแรงจนเธอแอ่นอกโดยไม่รู้ตัว ลิ้นวนรอบห***มที่แข็งชัน ฟันขบเม้มเบา ๆ จนเธอครางออกมาโดยไม่ตั้งใจ “อ๊า...” เขายิ้มมุมปาก แล้วเลื่อนปากลงต่ำ ลิ้นร้อนลากผ่านซี่โครง ผ่านสะดือ จนถึงเนินสวาท เขาแยกขาเธอออกกว้าง มือใหญ่กดต้นขาไว้แน่นไม่ให้ขยับ ลิ้นของเขาแตะลงบนติ่งเสียวทันที วนรอบช้า ๆ แล้วดูดแรงจนของขวัญสะดุ้งสุดตัว “อือ...ไม่...” เธอร้อง แต่เสียงนั้นกลายเป็นเสียงครางหวานโดยไม่รู้ตัว เขาสอดลิ้นเข้าไปในร่องแคบ ขยับเข้าออกเร็วขึ้น นิ้วกลางและนิ้วนางสอดเข้าไปพร้อมกัน ขยับเข้าออกสลับจังหวะเร็วช้า มืออีกข้างบีบหน้าอกเธอแรงจนเป็นรอยแดง ของขวัญแอ่นสะโพกโดยไม่รู้ตัว น้ำตาไหลไม่หยุด แต่ร่างกายกลับตอบสนองเขาทุกสัมผัส “บอกฉันสิ” เขากระซิบ มือเร่งจังหวะนิ้วเร็วขึ้น “ใครเป็นเจ้าของร่างกายเธอ” ของขวัญกัดปากแน่น แต่เขาดูดติ่งเสียวแรงจนเธอทนไม่ไหว “คุณ...คุณเปรม...” เธอร้องออกมา เสียงแตกสลาย เขาหัวเราะในลำคอ แล้วลุกขึ้นคุกเข่าเหนือตัวเธอ ดึงกางเกงในของตัวเองลง เผยให้เห็นความแข็งตัวที่ตึงเป่ง เขาจับขาเธอพาดบ่า ดันส่วนนั้นเข้าไปในร่องแคบของเธอในคราวเดียวจนสุด “อ๊า!” ของขวัญร้องลั่น ตัวเกร็งสุดตัว เขาขยับสะโพกเข้าออกช้า ๆ ก่อน แล้วเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่บีบหน้าอกเธอสลับข้าง ปากดูดยอดอกจนเป็นรอยแดงช้ำ “ครางให้ดังกว่านี้” เขาสั่ง เสียงแหบ “ให้ไอ้เด็กนั่นได้ยินในฝันว่าเธอเป็นของใคร” ของขวัญร้องครางไม่ขาดสาย น้ำตาไหลเป็นสาย แต่ร่างกายกลับแอ่นรับทุกการกระแทก เขาดึงเธอพลิกตัวให้คุกเข่า มือใหญ่กดหลังเธอลงกับเตียง ดันเข้าไปจากด้านหลังแรงจนเตียงสั่น “บอกฉันอีกครั้ง” เขากระซิบข้างหู มือตบก้นเธอแรงจนแดง “ใครเป็นเจ้าของเธอ” “คุณ...คุณเปรม...” เธอร้องไห้ “ฉันเป็นของ...คุณ...” เขาขยับสะโพกเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน ของขวัญทรุดตัวลงกับเตียง หอบหายใจถี่ น้ำตาไหลไม่หยุด คุณเปรมนอนทับเธอจากด้านหลัง มือใหญ่ลูบผมเธอเบา ๆ “ดีมาก” เขากระซิบ “จากนี้ไป...ทุกคืนในภูเก็ตนี้ เธอจะได้ย้ำคำตอบนี้ให้ฉันฟัง” ของขวัญทรุดตัวลงกับเตียง หอบหายใจถี่จนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง น้ำตาไหลเป็นทางยาวไม่ขาดสาย ผ้าปูสีครีมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา กลิ่นคาวของเซ็กซ์ลอยคลุ้งเต็มห้องไม้สักเก่าแก่ คุณเปรมยังคงนอนทับเธอจากด้านหลัง น้ำหนักตัวกดทับจนเธอหายใจไม่ออกเต็มปอด เขาขยับสะโพกเบา ๆ อีกครั้ง ความแข็งที่ยังค้างอยู่ในร่องแคบของเธอสั่นระริกตามจังหวะหายใจ เขาดึงตัวออกช้า ๆ จนสุด แล้วดันกลับเข้าไปลึกอีกครั้ง ราวกับกำลังประทับตราว่า “ของฉัน” “อึก—” ของขวัญสะอื้น น้ำตาหยดลงหมอน เขาก้มลงจูบซ้ำที่รอยแดงช้ำบนไหล่เธอ ลิ้นร้อนลากผ่านผิวที่เปียกชุ่ม ฟันขบเบา ๆ จนเธอสะดุ้ง “ยังไม่จบ” เขากระซิบเสียงแหบ มือใหญ่ลูบไล้สะโพกเธอที่แดงก่ำจากรอยตบเมื่อครู่ “วันนี้...ฉันจะทำให้เธอจำได้ทุกเซนติเมตร” เขาดึงเธอพลิกตัวให้นอนหงาย มือใหญ่จับข้อเท้าทั้งสองข้างยกขึ้นพาดบ่าตัวเอง ร่างกายเธอถูกพับครึ่งจนหน้าอกชิดเข่า เขาดันเข้าไปอีกครั้ง ลึกจนสุดโคน “อ๊า!” เธอร้องลั่น ตัวเกร็งสุดตัว เขาขยับสะโพกช้า ๆ แต่หนักแน่น ทุกครั้งที่ดันเข้าไปจนสุด เขาจะหยุดค้างไว้สองวินาที แล้วดึงออกช้า ๆ จนเกือบสุด ก่อนดันกลับเข้าไปใหม่ ราวกับกำลังฝังความทรงจำลงในร่างกายเธอ “มองฉัน” เขาสั่ง ดวงตาคมกริบจ้องลงมา ของขวัญหลับตาลง น้ำตาไหลไม่หยุด แต่เขาจับคางเธอบังคับให้ลืมตา “มองฉันสิ” เขากระซิบ “ให้เธอจำหน้าเจ้าของร่างกายเธอให้ชัด” เธอฝืนลืมตา ดวงตาแดงก่ำจ้องเขาด้วยความสิ้นหวัง เขายิ้มมุมปาก แล้วเร่งจังหวะเร็วขึ้น มือใหญ่บีบหน้าอกเธอแรงจนเป็นรอยนิ้วมือ ปากดูดยอดอกสลับซ้ายขวา จนรอยแดงช้ำทับกันเป็นชั้น “ครางชื่อฉัน” เขาสั่ง ของขวัญกัดปากแน่น แต่เขาดันเข้าไปแรงจนเธอทนไม่ไหว “คุณ...คุณเปรม...” เธอร้องไห้ “ดังกว่านี้” “คุณเปรม!” เธอร้องลั่น เสียงแตกสลาย เขาหัวเราะในลำคอ แล้วดึงเธอขึ้นมานั่งคร่อมตักเขา มือใหญ่จับสะโพกเธอยกขึ้นลงตามจังหวะของเขาเอง ของขวัญแอ่นอกโดยไม่รู้ตัว มือเกาะไหล่เขาแน่นจนเล็บจิกผิว น้ำตาไหลไม่หยุด แต่ร่างกายกลับขยับตามจังหวะของเขาโดยอัตโนมัติ “ฉันชอบนะ” เขากระซิบ จูบซ้ำที่คอเธอ “ที่ร่างกายเธอรู้ดีว่าใครเป็นเจ้าของ” เขาดันเธอนอนลงอีกครั้ง คราวนี้ยกขาเธอขึ้นพาดไหล่ทั้งสองข้าง ดันเข้าไปลึกสุดจนเธอรู้สึกเหมือนถูกฉีกออก “อ๊า...พอ...พอแล้ว...” เธอสะอื้น แต่เขากลับเร่งจังหวะเร็วขึ้น จนในที่สุด ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกันอีกครั้ง ของขวัญร้องครางลั่น หัวสมองว่างเปล่า น้ำตาไหลไม่หยุด คุณเปรมก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ มือใหญ่ลูบผมที่เปียกชุ่มเหงื่อ “ดีมาก” เขากระซิบ “ยังมีอีกยาว” เขาดึงผ้าห่มคลุมร่างเธอที่สั่นเทา แล้วนอนลงข้าง ๆ มือใหญ่โอบรอบเอวเธอแน่น ของขวัญหลับตาลง รู้ดีว่า ร่างกายของเธอถูกประทับตราไว้แล้ว ทุกเซนติเมตร ทุกสัมผัส ทุกน้ำตา และวันนี้สำหรับชายคนนี้ มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น