แสงแดดอ่อนจางยามบ่ายคล้อยลอดผ่านแมกไม้หนาทึบของเขตภูเขาวิรงคพิทักษ์ สาดส่องลงมายังบ้านพักตากอากาศส่วนตัวสไตล์ญี่ปุ่นของ คุณแม่เล็กภัทรา ที่ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความสงบที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของอากาศบนยอดดอย
แม้พักหลังมานี้เธอจะย้ายกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์หลักของตระกูลเพื่อดูแลความเรียบร้อยและคานอำนาจภายในเป็นหลัก แต่ในวันนี้เธอกลับเลือกที่จะเรียกตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่าง คุณปลื้ม ให้ขึ้นมาพบที่นี่เป็นการส่วนตัว
บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นที่เปิดโล่งรับลมธรรมชาตินั้นดูผ่อนคลายขัดกับหัวข้อสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่ หญิงวัยกลางคนผู้ยังคงความงามสง่าและเต็มไปด้วยรังสีแห่งอำนาจนั่งจิบชาร้อนด้วยท่วงท่าสุขุม สายตาคมกริบจ้องมองลูกชายที่นั่งยิ้มแห้งอยู่ฝั่งตรงข้ามราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นสำคัญ
“สรุปตอนนี้ลูกหมายตาใครจะแต่งงานด้วยหรือยัง เราต้องรีบแล้วนะคุณปลื้ม ลูกจริงจังหน่อยได้ไหม”
