ณิชชาและหวานหวานออกจากร้านทำเล็บเกือบเที่ยง วันนี้อังกูรนัดกับลูกสาวไว้ว่าจะสั่งอาหารที่เด็กหญิงชอบขึ้นมารับประทานข้างบน เพราะตัวเขาต้องทำงานที่นี่ทั้งวัน ส่วนณิชชาจะอยู่ช่วยงานจนถึงเวลาไปรับลูกชายที่โรงเรียนแล้วจะเลยพาคู่แฝดกลับบ้าน
ลิฟต์เปิดออกพนักงานที่ทยอยกันพักเที่ยงเริ่มลงมาจากแผนก เพื่อไปยังแคนทีนของห้างที่เปิดบริการเฉพาะพนักงานเท่านั้น หนึ่งในคนที่ก้าวออกมาชะงักเมื่อเห็นณิชชา
“ณิชพี่ดีใจจังที่เจอ”
เมลินดาปราดมาหาท่าทางดีอกดีใจ ณิชชาปรายตามองไม่ได้ยิ้มตอบดังเช่นเมื่อก่อน
“พี่ขอคุยด้วยสักห้านาทีได้ไหมณิช”
“มีอะไรเหรอคะ พูดเลยก็ได้” ณิชชาตอบเธอหันไปมองหวานหวาน “หวานหวานขึ้นไปหาคุณพ่อก่อนเองได้ไหมลูก”
เด็กหญิงพยักหน้า ตรงนั้นมีพนักงานหญิงที่คุ้นหน้าหลายคนอาสา “ให้หนูพาน้องหวานหวานขึ้นไปชั้นเก้าก็ได้นะคะคุณณิช”
ณิชชายิ้มให้พนักงานที่เธอจำได้ว่าอยู่ในทีมเลขานุการของสุพรรษา “ข
