อธิบายเรื่องไหนก่อน

ณิชชาตกใจยืนขาตายตั้งแต่เห็นว่าคนที่หันหลังมามองคืออังกูร แววตาของเขาที่สบมาทำให้เธอแน่ใจว่าเขารู้เรื่องของเด็กหญิงรติชาแล้วอย่างแน่นอน อังกูรหันไปทางเด็กหญิง “ทานต่อนะคะลูก ถ้าไม่พอก็เรียกพี่ๆ เขาให้มาเติมให้ได้” เขาชี้ไปทางพนักงานห้องจัดเลี้ยงของห้างที่ขยับตัวตอบรับคำสั่งทันที “ขอบคุณค่ะคุณลุง แม่ขาหนูอยู่นี่” เด็กหญิงกวักมือเรียกมารดาที่ยังยืนนิ่งเพราะตกใจ ณิชชารู้สึกตัวเธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก บอกตัวเองว่าถึงอย่างไรก็ต้องมีวันนี้ “ค่ะลูก กินข้าวก่อนนะคะแม่รออยู่แถวๆ นี้ล่ะ” เธอไม่สนใจอังกูรที่กำลังยืนหน้าตึงขั้นสุด “ให้ลูกกินข้าว แล้วคุณมาคุยกับผมก่อนณิช” อังกูรระงับความโกรธแล้วพูดเสียงเรียบ มองชุดฟอร์มทำงานของณิชชา “อ้อ ณิชทำงานที่นี่ด้วยแต่ผมไม่รู้เลยสินะ” ณิชชาเชิดหน้าขึ้น เธอเคยกลัวเขาจนตอนนี้ความกลัวกลายเป็นความโกรธ “จะไล่ณิชออกเลยไหมล่ะคะ” อังกูรฉวยมือของเธอมาจับไว้ พลางกวักมือเรียกพนักงานมาหา ซึ่งก็มีคนหนึ่งรีบมาทันที “ครับท่าน” “ไปตามคุณย้งลงมาที บอกว่าผมให้มาอยู่เป็นเพื่อนน้อง‍หวาน‍หวาน เสร็จกิจกรรมข้างล่างให้คุณย้งพาน้อง‍หวาน‍หวานขึ้นไปบนห้องทำงานผมด้วย” เขาพูดเลยไปถึงคุณครูที่ยืนไม่ห่างกัน “รบกวนด้วยนะครับคุณครู” คุณครูสาวมองทุกคนอย่างงงๆ แต่ณิชชาที่ยืนตรงนั้นรีบบอก “ฝากดูน้อง‍หวาน‍หวานด้วยนะคะคุณครู เดี๋ยวจะมีคนมารับน้องไปหาแม่ น้องรู้จักดีค่ะ หวานหวานเดี๋ยวตามลุงย้งไปหาแม่นะคะ แม่ขอไปคุยธุระก่อน” ท้ายประโยคเธอบอกลูกซึ่งเด็กหญิงก็รับคำอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะแม่ ลุงย้งก็มาด้วยเหรอคะ” คำพูดที่บอกว่าเด็กหญิงรู้จักยงธนัทอย่างดี แทบทำให้อังกูรลมออกหูก่อนจะดึงมือหญิงสาวแล้วก้าวยาวๆ ออกไปจากห้องนั้นโดยที่ณิชชาแทบจะวิ่งตามเพราะขาสั้นกว่าเขามาก “มีอะไรอยากอธิบายไหม เอาเรื่องไหนก่อนดี เรื่องหวานหวานหรือเรื่องที่คุณมาทำงานที่นี่ได้ยังไง” สิบห้านาทีต่อมาอังกูรและณิชชาก็นั่งประจันหน้ากันสองคนในห้องทำงานส่วนตัวของเขาบนชั้นสูงสุดของตึก “ไม่มีอะไรจะอธิบายค่ะ ทุกอย่างก็เป็นตามที่คุณเห็น” ณิช‍ชาไม่เห็นว่าจะมีประโยชน์อะไรที่จะพูด เธอเป็นฝ่ายติดต่อเขามาตลอดแปดปีที่ผ่านมา แต่เขาไม่เคยตอบกลับแม้สักครั้งเดียว “ณิช อย่ากวนประสาทผม” “ทำไมคะ ณิชทำไม่ได้แต่คุณทำได้ฝ่ายเดียวงั้นสิ ณิชเป็นฝ่ายติดต่อคุณมาตลอด ณิชขอเจอลูก ขอคุยกับลูกคุณก็ไม่เคยยอมตอบกลับสักครั้ง ณิชต่างหากที่ต้องถามว่าทำไมคุณถึงกลับคำที่เคยบอกว่าจะไม่พรากลูกไปจากณิช ทำไมคุณไม่รักษาคำพูดของตัวเอง” ทนไม่ไหวมากๆ ณิชชาก็ระบายความรู้สึกและคำถามที่มีมาตลอดหลายปี อังกูรนิ่งเขาเองก็มีเหตุผลของเขา และเขาไม่เคยรู้ว่าตนเองมีลูกสาวอีกคนเพราะหากรู้เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้ “ผม... ขอโทษ” คำขอโทษจากปากของอังกูร อาจจะเป็นสิ่งสุดท้ายในโลกที่ณิชชาคิดว่าจะได้ยินจากเขา นั่นจึงทำให้เธอชะงักเมื่อเขาพูดมันออกมาง่ายกว่าที่คิด “ผมเห็นว่าณิชยังเด็ก ณิชยังมีอนาคต ณิชอาจจะไม่ได้อยากเป็นแม่ตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ ผมอยากให้ณิชได้ใช้ชีวิตของตัวเองตามที่ตั้งใจไว้โดยที่ไม่มีเรื่องลูกมาฉุดไว้” ชายหนุ่มคิดแบบนี้จริงๆ เขาจึงปฏิเสธการติดต่อกับเธอมาตลอด แต่ก็ตอบตนเองไม่ได้ว่าเหตุใดจึงไม่บล็อกบัญชีเธอไปเสีย ยังคงปล่อยให้หญิงสาวทักเขามาเป็นระยะตลอดเวลาหลายปี “คุณจะมาคิดแทนคนอื่นได้ยังไง ถ้าณิชไม่อยากมีลูกก็คงทำแท้งไปแล้ว สมัยนี้มันไม่ได้ทำยากนะคะ ณิชเป็นคนอุ้มท้องลูกมาตั้งเก้าเดือน คุณต่างหากที่ไม่เคยมาทำหน้าที่พ่อ ไม่เคยดูแล ไม่เคยมารับรู้อะไรสักอย่างในตอนที่ณิชท้อง แล้วเอาความมั่นใจจากไหนมาคิดว่าณิชจะไม่ต้องการลูก” ณิชชาโกรธจนร้องไห้ หญิงสาวคิดว่าสิ่งที่เขาบอกมันเป็นเหตุผลที่ไม่เข้าท่าเอามากๆ เธอดึงทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดน้ำตาเมื่อร้องไห้จนพอใจ โดยที่ชายหนุ่มเจ้าของห้องยังทำอะไรไม่ถูก “ผมขอโทษ จะให้พูดกี่ครั้งผมก็มีแค่เหตุผลเดียวที่บอกไปเพราะผมคิดแบบนี้จริงๆ” อังกูรย้ำเสียงอ่อนลง ณิชชาปรับสีหน้าเป็นปกติ รู้สึกเสียหน้าที่ร้องไห้ต่อหน้าเขา “แล้วคุณจะเอายังไง จะให้ณิชลาออกเลยไหมล่ะ” ไหนๆ เรื่องก็มาถึงขั้นนี้ เขาอาจจะไม่อยากให้เธอทำงานที่นี่ต่อแล้วหญิงสาวค่อนข้างแน่ใจ “พูดเหลวไหล” ชายหนุ่มเอ็ดก่อนจะพูดต่อ “ผมอยากรู้เรื่องหวานหวานว่าอะไรเป็นยังไง” ณิชชามองเขาอย่างแปลกใจ แต่เรื่องมาขนาดนี้ไม่มีประโยชน์ที่จะเก็บความจริงไว้ “คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าหวานหวานอาจจะไม่ใช่ลูกคุณ ฉันอาจจะไปเจอผู้ชายคนใหม่แล้วรักเขา มีอะไรกันจนท้อง ท้องหัวปีท้ายปีก็ได้” เธอแกล้งถาม “ถ้าเป็นแบบนั้น นายย้งไม่ช่วยคุณปิดเรื่องนี้ไว้หรอก” อังกูรอาจจะไม่แน่ใจนิสัยของณิชชา แต่เขารู้จักคนของตัวเองดีพอว่ายงธนัทจะไม่มีวันช่วยเธอเก็บความลับ หากว่าเด็กหญิงคนนั้นไม่ใช่ลูกของเขา ณิชชานิ่งไป เธอลืมว่าถึงอย่างไรยงธนัทก็เป็นคนของเขา แม้ว่าเขาจะทำดีกับเธอและลูกแค่ไหน แต่ทุกสิ่งยงธนัทก็ทำเพื่อเจ้านายของตัวเองไม่ใช่เพื่อใครอื่น เธอกัดริมฝีปากก่อนจะเริ่มเล่า “รู้ตั้งแต่ตอนไปอัลตราซาวนด์ค่ะว่าณิชท้องแฝด ณิชเลยขอร้องคุณย้งว่าอย่าบอกคุณ ณิชอยากเลี้ยงลูกเองสักคนก็ยังดี คุณย้‍งคงสงสารเลยช่วยแต่มีข้อแม้ว่าณิชต้องยอมรับเงินของคุณ และต้องไม่ขาดการติดต่อตลอดที่ไปเรียนที่โน่น” “แล้วณิชเลี้ยงลูกอ่อนไปด้วย เรียนไปด้วยได้ยังไง” เขาถามต่อเพราะค่อนข้างแปลกใจเรื่องนี้ “ช่วงกลางวันณิชส่งลูกเข้าเดย์แคร์ค่ะ คุณย้งเคยบินไปดูเองครั้งนึงแล้วเขาก็ช่วยจัดการเรื่องเงิน ณิชก็ไปเรียนแล้วเย็นรับลูกมาเลี้ยงเองที่ห้องจนเรียนจบ” ให้มันได้อย่างนี้สิ ลูกของเขา แม่ของลูกเขาไอ้ย้งมันช่วยจัดการให้หมดด้วยเงินของเขาเอง อังกูรไม่รู้ว่าตนเองควรจะชมหรือด่าคนของตัวเองดี “ลูกชื่ออะไรนะหวานหวานเหรอ ลูกนิสัยยังไงแกชอบกินอะไรบ้าง” อังกูรยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าเล็กๆ แสนน่ารักตามแบบของเด็กผู้หญิงของเด็กหญิงรติชา เขาอยากรู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับเธอว่าเด็กน้อยมีนิสัยใจคออย่างไร ชอบหรือไม่ชอบสิ่งใด “หวานหวานค่ะ ณิชอยากให้คล้องกับน้องวิน เผื่อในสักวันพี่น้องอาจจะได้เจอกัน” ท้ายเสียงดูสะเทือนใจจนเขารู้สึกผิดจนต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้วณิชเข้าทำงานที่นี่ได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่” ณิชชาเม้มปากเมื่อได้ยินคำถามนี้ “ณิชอยากเจอน้องวิน แต่คุณไม่ยอมตอบแชต ไม่หือไม่อือ ไม่อะไรสักอย่าง หมดทางแล้วก็เลยขอให้คุณย้งช่วยให้ณิชได้ทำงานที่นี่ เผื่อวันไหนอาจจะได้เจอลูกบ้าง” อังกูรสะท้อนใจจนไม่รู้จะพูดสิ่งใด จึงได้แต่ฟังเธอเงียบๆ “ก็ได้เจอบ้างค่ะ เดือนละครั้งสองครั้งเวลาที่คุณพาแกมาที่นี่แล้วมีพี่ๆ พาน้องวินลงไปข้างล่าง แต่ณิชไม่เคยแสดงตัวหรือเข้าไปคุยกับลูกนะคะคุณไม่ต้องลำบากใจ” “ณิช...” อังกูรเกิดอาการลำคอตีบตันชั่วคราวจนพูดไม่ออก เขาเป็นคนกีดกันเธอกับลูกอย่างตั้งใจ ณิชชาอดทนมาหลายปีและในวันนี้เธอยังเป็นคนปลอบใจเขาอีกว่าไม่ต้องลำบากใจ “ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ ผมไม่รู้ว่าณิชผูกพันกับลูกมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามีหวานหวานอีกคนอยู่บนโลก” “ณิชอยากเป็นแม่น้องวิน แต่ณิชก็เข้าใจค่ะว่าคุณคงอยากได้แม่น้องวินที่เป็นคนดีกว่านี้ เอาเป็นว่าณิชจะลาออกแล้วจะพาน้องหวานย้ายไปไกลๆ นะคะ” ในเมื่อแยกกันแต่แรกก็ดีอยู่แล้ว เธอไม่ควรหาเรื่องใส่ตัว เธอควรตัดใจจากลูกชายและอยู่กับลูกสาวเพียงลำพังก็พอ “ไม่... พอแล้ว ณิชไม่ต้องประชดหรือพูดให้ผมรู้สึกผิดอีกแล้ว ผมขอโทษ ผมยอมแพ้” ณิชชาเงยหน้ามองอย่างไม่อยากเชื่อ “ผมจะพาลูกมาเจอณิช น้องวินจะได้รู้จักณิชในฐานะแม่”