“ผมไม่อาจละสายตาจากคุณได้เลย” นนท์หยิบจานซูชิที่จัดอย่างประณีตขึ้นมา ปลายนิ้วเย็นเล็กน้อยจากน้ำแข็งในถาดสัมผัสผิวเธอขณะวางชิ้นแรกบนหน้าท้องแบนราบ เมธตามมาติดๆ วางอีกชิ้นบนไหล่ขาวละเอียดราวกับพอร์ซเลน ปลาเนื้อสดมันแวววาว ตัดกับผิวขาวนวลอย่างยั่วยวน กลิ่นหอมของข้าวญี่ปุ่นผสมวาซาบิและซอสโชยุลอยคลุ้ง สอดประสานกับกลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมบนผิวเธอ กลายเป็นแรงดึงดูดที่รุนแรงต่อสัญชาตญาณของพวกเขา
พลวางซูชิอูนิบนเต้านมของเธอทั้งสองข้าง เหมือนปิดห***มของเธอ ส่วนวิชญ์คีบสาหร่ายวางบนแนวขนของเธอ
ส่วนวิชญ์ยืนกอดอกมองอยู่ข้างๆ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างผู้ควบคุมเกม ทุกชิ้นที่วางลง ไม่ได้เป็นแค่การตกแต่งอาหาร แต่เป็นการวางกับดักให้ทุกประสาทสัมผัสของเธอถูกกระตุ้นสายตา สัมผัส กลิ่น รส และแม้แต่เสียงหายใจร้อนผ่าวของพวกเขาที่อยู่รอบตัว
พลไม่รอช้าโน้มตัวลงมาเป็นคนแรกชิมหอยเม้นบนเต้านมของเธอแผ่วเบา แล้วเลียห***มของเธอ
